สอนซามูไร

ภาพจาก cocosys  (ไม่ใช่ภาพจากการอบรมในประเทศไทย)

เมื่อเร็ว ๆ นี้ ผู้เขียนได้มีโอกาสไปช่วยคุณเกตุวดี Marumura บรรยายและทำ workshop ให้กับคณะวิศวกรระดับผู้บริหารชาวญี่ปุ่นของบริษัทอีเล็คโทรนิคส์ยักษ์ใหญ่ของโลกบริษัทหนึ่งราว 20 กว่าคนที่มาทำงานในประเทศไทย  และได้รับประสบการณ์ที่น่าประทับใจและน่าจะเป็นประโยชน์กับคุณผู้อ่าน จึงขอนำมาฝากสักเล็กน้อย

ซีรี่ส์ “เรื่องดี ๆ จากดร.ณัชร” เรื่องที่ 145 ขอเสนอเรื่อง “สอนซามูไร”

ที่มาของคอร์ส

คอร์สที่ไปสอนนี้ชื่อ “Cross Cultural Management” หรือการบริหารข้ามวัฒนธรรม  คุณผู้อ่านท่านใดเคยทำงานในบริษัทข้ามชาติคงจะเคยมีประสบการณ์ตรงว่า การทำงานกับคนที่มาจากวัฒนธรรมที่แตกต่างจากเรานั้นไม่ง่ายนัก

ถึงแม้ไทยกับญี่ปุ่นจะมีอะไรคล้ายกันอยู่หลายอย่าง เช่น ความอ่อนน้อม ความเคารพผู้ใหญ่ และความเกรงใจ  แต่ก็มีอะไรที่ต่างกันอยู่อีกหลายอย่าง เช่น วิธีคิด วิธีการทำงาน และวิธีการสื่อสาร เป็นต้น และไหนจะต้องปรับตัวกับการอยู่กินที่ต่างไปจากเดิม แถมยังต้องจากบ้านจากเมืองมาไกลอีก

เป็นใครก็หมดกำลังใจและท้อแท้ได้

ความอึดแบบซามูไร

ดังนั้นเพื่อสร้างขวัญและกำลังใจ ผู้เขียนจึงเปิดการบรรยายด้วยการเปรียบเทียบว่า ขอแสดงความยินดีที่ท่านได้มาอยู่ในที่ที่เอื้ออำนวยอย่างยิ่งต่อการฝึกภาวะผู้นำ  เพราะเหล่าแม่ทัพผู้กล้าในยุค Sengoku เมื่อหลายร้อยปีที่แล้วก็ต้องนำทัพเดินทางจากบ้านจากเมืองไปไกลเพื่อทำสงครามระหว่างแคว้นเหมือนกัน

แต่เพราะความยากลำบากในการเดินทางไปต่างถิ่น ต้องปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ ๆ นี้เอง  ทำให้เขาเกิดความเข้าอกเข้าใจผู้น้อยและมีความเมตตาเกิดขึ้น  จึงทำให้เหล่าแม่ทัพซามูไรยุคนั้นได้พัฒนาภาวะผู้นำชนิดที่ต้องจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ขึ้นมา  จากนั้นผู้เขียนจึงยกเรื่องเล่าของแม่ทัพเจ้าแคว้นชื่อเคนชินที่แสดงความใจกว้างมีเมตตาแม้กับศัตรูเป็นตัวอย่าง

ปรากฏว่าได้ผล  เพราะถึงแม้ว่าชั่วโมงเรียนและการทำ workshop จะยาวและเนื้อหาก็ไม่ง่ายนัก  แต่ทีมวิศวกรผู้บริหารทั้งหลายก็ตั้งใจเรียนตั้งแต่ต้นจนจบด้วยท่าทาง สีหน้า และท่าทีที่มุ่งมั่นทุ่มเทอย่างยิ่ง

ไม่ว่าจะเป็นคนหนุ่มหรือวัยกลางคน  ทุกคนนั่งตัวตรงเป๊ะตลอดทั้งวัน ตั้งใจเรียน จด ยกมือตอบ ยกมือถาม และช่วยกันคิดช่วยกันทำ workshop อย่างจริงจัง  ไม่มีใครสักคนเอามือถือขึ้นมาเปิดดูเล่นหรือนั่งเหม่อแม้แต่คนเดียว และแน่นอนไม่มีใครคุยกันระหว่างฟังการบรรยาย

ถ้าอ.เกตุวดีผู้เป็นผู้สอนหลักเรียกใครให้ตอบ ทุกคนก็สามารถตอบได้หมดอย่างฉะฉาน  กล้าแสดงความคิดเห็น  และวิเคราะห์ได้ครบถ้วนจากทุกมุมมอง

แน่นอนทุกคนก็เป็นมนุษย์ที่ต้องมีความเหนื่อยล้าและง่วงกันบ้างโดยเฉพาะช่วงบ่าย  แต่สิ่งที่พวกเราผู้สอนเห็นคือความพยายามที่จะทำให้ตัวเองตื่นด้วยกาแฟบ้าง ลูกอมบ้าง  ไม่มีใครนั่งพิงเก้าอี้แบบเอนหลังยืดขาพักผ่อนหรือนั่งเอามือเท้าศีรษะแล้วแอบหลับเลยแม้แต่คนเดียว

ผู้เขียนเห็นบรรยากาศการเรียนแล้วก็นึกถึงตอนที่ตัวเองไปฝึกที่สำนักดาบญี่ปุ่น ที่ช่วงใกล้แข่งขันทุกคนจะซ้อมดวลกันอึดมากตั้งแต่บ่ายโมงยันสองทุ่ม  บรรดามนุษย์ทำงานชาวญี่ปุ่นเหล่านี้มีวินัยและความจริงจังทุ่มเทราวกับเหล่าซามูไรในอดีตไม่ผิดเพี้ยน

ปรัชญาในการทำงาน

มีธรรมเนียมก่อนเริ่มงานในแต่ละวันของพนักงานบริษัทญี่ปุ่นแทบจะทุกบริษัทอย่างหนึ่งที่ผู้เขียนคิดว่าน่าสนใจ คือการท่องปรัชญาของบริษัท หรือ ฉะเสะ (社是)แม้แต่ในการอบรมพิเศษอย่างวันนี้ ทุกคนก็ยังลุกขึ้นยืนตัวตรงราวกับทหารและท่องปรัชญาของบริษัทอย่างกระหึ่มทรงพลังก่อนเริ่มการอบรม

สิ่งที่น่าสนใจคือปรัชญานั้นไม่ได้พูดแค่เรื่องงาน แต่ยังครอบคลุมไปถึงวิธีคิด วิธีใช้ชีวิต

ธรรมเนียมการมีปรัชญาในการทำงานและใช้ชีวิตก็ดี การประกาศออกมาเป็นหมู่คณะทุกเช้าหรือก่อนร่วมลงมือปฏิบัติการก็ดี ล้วนเป็นมรดกตกทอดจากเหล่าซามูไรสมัยโบราณที่แต่ละบ้านของแม่ทัพก็จะมีกฎประจำตระกูล หรือ ขะคุน (家訓)ของตนเอง ซึ่งบรรดาทหารลูกน้องทั้งหมดไม่ใช่แค่ลูกหลานแม่ทัพเท่านั้นต้องยึดถือเป็นแนวทางในการประพฤติปฏิบัติด้วย  และจะต้องท่องออกเสียงดัง ๆ กระหึ่มอย่างนี้เหมือนกัน

สำหรับฉะเสะของบริษัทที่ผู้เขียนไปบรรยายนั้นนอกเหนือจากการมุ่งมั่นที่จะพัฒนาเทคโนโลยีแล้ว บางท่อน ยังมีเนื้อความว่า

文化の発展に貢献し

เราจะ(เป็นส่วนหนึ่งในการ)ช่วยพัฒนาวัฒนธรรม

信用の蓄積につとめ

เราจะพยายามสั่งสมความไว้เนื้อเชื่อใจ

会社の発展と協力者の共栄をはかり

เราจะมุ่งมั่นพัฒนาบริษัทควบคู่ไปกับการมอบความเจริญรุ่งเรืองให้แก่ผู้ที่ช่วยเหลือเรา(คู่ค้า)

これをよろこび

สิ่งนี้แหละที่ทำให้เรารู้สึกยินดี (การที่เราทำให้คู่ค้าเราเติบโตไปด้วยกัน)

感謝する人びととともに運営する

เราจะทำงาน(บริหารงาน)ไปพร้อม ๆ กับบรรดาผู้คน(เพื่อนพนักงาน)ที่รู้สึกขอบคุณในความยินดีนั้น

ผู้เขียนอาจจะแปลได้ไม่ค่อยดีนักเพราะความหมายในภาษาญี่ปุ่นฟังแล้วจะรู้สึกไพเราะซาบซึ้งกินใจกว่ามาก โดยเฉพาะท่อนที่ว่าการที่ได้เห็นคู่ค้าเจริญรุ่งเรืองร่วมกันนั้นทำให้พวกเขายินดี และการที่พวกเขาและเพื่อนร่วมงานต่างทำงานด้วยความรู้สึกขอบคุณที่ได้มีโอกาสช่วยเหลือคู่ค้าและสังคม

สมองมนุษย์นั้น ถ้าทำอะไรซ้ำ ๆ โดยเฉพาะการพูดออกมา สมองจะจัดว่าเป็น “เรื่องสำคัญ” และบันทึกไว้ในหน่วยความจำระยะยาว  อีกทั้งการกล่าวคำพูดที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกจากใจนั้น มีผลต่อการทำงานของสมองมาก  สมองจะรู้สึก “เชื่อ” อย่างนั้นจริง ๆ

ถ้า “ใจ” เชื่อแล้ว อะไร ๆ ก็เป็นไปได้  และนี่อาจเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้พวกเขาตั้งใจเรียนกันอย่างจริงจังทั้งวัน

ภาวะผู้นำของประธานบริษัท

สิ่งที่น่าประทับใจที่สุด คือ ตอนที่ประธานบริษัท (ฉะโจ) ชาวญี่ปุ่นผู้มานั่งเรียนด้วยอย่างตั้งใจทั้งวันลุกขึ้นมากล่าวปิดการอบรมอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน หลังจากกล่าวขอบคุณทีมผู้สอนแล้ว เขาก็หันไปพูดกับบรรดาวิศวกรชาวญี่ปุ่นน้อยใหญ่ที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยใบหน้าจริงจังแต่แฝงความอ่อนโยนในน้ำเสียงว่า

“…วันนี้เราได้เรียนรู้อะไรดี ๆ มากมาย  ไม่ใช่เฉพาะเรียนรู้สิ่งดี ๆ เกี่ยวกับประเทศไทยและคนไทย  แต่อาจารย์ทั้งสองท่านมีความเข้าใจชาวญี่ปุ่นเป็นอย่างมากและได้นำสิ่งดี ๆ ของญี่ปุ่นเองมาเตือนใจพวกเราให้คิดได้มากมายจนพวกเรารู้สึกอาย(ที่ได้ยินสิ่งดี ๆ เกี่ยวกับญี่ปุ่นมากขนาดนั้น)…”

“…ดังนั้น ทุกท่านครับ ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องพวกท่าน  เมื่อท่านกลับไปประเทศญี่ปุ่นแล้ว ขอให้พวกท่านพยายามสนับสนุนประเทศไทยและคนไทยในทุก ๆ เรื่องอย่างสุดความสามารถ  เมื่อเจอใครจงเล่าให้พวกเขาฟังถึงสิ่งดี ๆ ของไทย  จงบอกผู้คนว่าประเทศไทยเป็นที่ที่ดีมาก ๆ ผู้คนมีจิตใจดี  อย่างน้อย ๆ ก็เป็นการตอบแทนสิ่งที่ท่านได้รับในวันนี้…และเป็นการตอบแทนบุญคุณประเทศไทยและชาวไทยด้วย…”

ความจริงฉะโจ หรือท่านประธานบริษัทพูดอะไรที่กินใจอีกหลายอย่าง  แต่ทั้งผู้เขียนและอ.เกตุวดีมัวแต่ซาบซึ้งเมื่อได้ยินท่านประธานพูดจึงจำมาได้ไม่หมด  ภาวะผู้นำที่อ่อนน้อมถ่อมตนนั้นเป็นที่น่าประทับใจมาก ๆ

และที่ซึ้งหนักยิ่งขึ้นไปอีกคือเมื่อฉะโจพูดจบและเดินเข้ามาขอบคุณพวกเราทั้งสองคน  ผู้เข้าอบรมทุกคนก็พร้อมใจกันลุกขึ้นยืนพรึ่บพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียงราวกับทหารพร้อมกับโค้งคำนับพวกเราจนต่ำและค้างเอาไว้ราวกับเป็นการให้คำมั่นสัญญาว่าพวกเขาจะทำตามนั้น

ผู้เขียนไม่สามารถใช้คำพูดอธิบายบรรยากาศในตอนนั้นได้  แต่ถ้าคุณผู้อ่านยืนอยู่ตรงนั้นต่อหน้าเหล่า “ซามูไร” เหมือนกับผู้เขียน คุณจะสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นในพันธสัญญาที่แม้พวกเขาไม่ได้พูดออกมาแต่ก็สัมผัสได้ด้วยใจ เหล่าซามูไรโบราณเคยกล่าวไว้ว่า การสื่อสาร “จากใจถึงใจ” หรือ isshin denshin นั้นทรงพลังมากกว่าคำพูดยิ่งนัก  และในวินาทีนั้นผู้เขียนก็เห็นด้วยกับซามูไรในอดีตอย่างสุดหัวใจ

สิ่งดี ๆ ที่เราทุกคนนำไปใช้ได้

  • อย่าให้ชีวิตของคุณผ่านไปแต่ละวันอย่างเรื่อยเปื่อยไร้ความหมาย จงเขียน mission หรือพันธกิจที่คุณมุ่งมั่นจะทำในชีวิตนี้เพื่อสังคม ประเทศชาติ เพื่อโลกออกมา  และพูดออกมาดัง ๆ ด้วยความรู้สึกมุ่งมั่นทุก ๆ เช้า ผลที่ได้จะทำให้คุณประหลาดใจ
  • ถ้าคุณเป็นหัวหน้าคน ยิ่งระดับสูงเท่าไหร่ ยิ่งต้องมีความอ่อนน้อมถ่อมตนและเปิดใจพร้อมเรียนรู้ แม้จะเป็นการเรียนรู้จากผู้น้อย
  • ความรู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจและการแสดงความรู้คุณนั้นชนะใจคนเสมอ จึงเป็นหัวใจสำคัญที่จะทำให้ชีวิตคุณประสบความสำเร็จและเจริญรุ่งเรือง
  • การขอบคุณที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าการขอบคุณในสิ่งที่เราได้รับ คือ “การขอบคุณที่เราได้มีโอกาสช่วยเหลือผู้อื่น”

________________

ดร.ณัชรสนใจการพัฒนาตนเองเพื่อสร้างความสุขและความสำเร็จที่ยั่งยืนให้กับผู้อื่น   เขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเรื่องบทบาทของการเจริญสติในการพัฒนาภาวะผู้นำของซามูไรโบราณ ได้ประกาศนียบัตรการฝึกสติแบบเซนด้วยดาบซามูไรจากสำนักเซโตริว จบธรรมศึกษาขั้นเอก สนใจการเจริญสติ จิตวิทยาและวิทยาศาสตร์ทางสมอง

ได้ประกาศนียบัตรคอร์สฝึกสมอง Positive Neuroplasticity Training & Professional Course จาก ดร.ริค แฮนสัน ผู้เขียน “สมองแห่งพุทธะ”    สอบได้ประกาศนียบัตร NLP Coach และกำลังเตรียมสอบประกาศนียบัตรโค้ชสากลระดับ ACC ของสหพันธ์การโค้ชนานาชาติ

ดร.ณัชรเรียนปริญญาโท 3 สาขาย่อย คือ กฎหมายระหว่างประเทศ เศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศ และธุรกิจระหว่างประเทศ  จบปริญญาตรีนิเทศศาสตร์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

มีผลงานเขียนและแปลแล้ว 9 เล่ม

สนใจผลงานเล่มล่าสุด “รักที่สุด ณ จุดที่เป็น” คลิก ที่นี่ 

________

สนใจฝึกเจริญสติเต็มรูปแบบแนวเถรวาท คลิก ที่นี่  

สนใจฝึกเจริญสติแนวหมู่บ้านพลัม คลิก ที่นี่

—————

เพจ “ดร.ณัชร” เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2556 ด้วยความตั้งใจที่จะทำความดีถวายในหลวงร.๙

—————

เพื่อไม่ให้พลาดโพสต์ดี ๆ จากทางเพจ  กรุณาไปที่เพจดร.ณัชรใน Facebook ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือ tablet แล้วกด Notifications (“รับการแจ้งเตือน”) ใต้ปุ่ม Like (“ถูกใจ”)  ให้เป็น “On” และเลือก “See First”

 

Please follow and like us:
0

พลังจากฟ้า

GS 144 King with People and Walk

Cr ภาพ teenee.com

ช่วงนี้ผู้เขียนกำลังเร่งปิดต้นฉบับหนังสือเล่มใหม่  โดยจะมอบรายได้ทั้งหมดจากหนังสือเล่มนี้ในส่วนของผู้เขียนให้มูลนิธิชัยพัฒนา  และในช่วงนี้นี่เองที่ผู้เขียนได้ประสบกับสิ่งดี ๆ ที่อยากนำมาเล่าต่อให้คุณผู้อ่านฟัง

ซีรี่ส์ “เรื่องดี ๆ จากดร.ณัชร” เรื่องที่ 144 วันนี้ จะมาคุยเรื่อง “พลังจากฟ้า”

ที่มาของโครงการหนังสือ

จากวันที่ 20 พ.ค. 2558-20 พ.ค. 2559  ผู้เขียนได้ทำโครงการ “อ่านเพื่อชาติ” ด้วยการอ่านและรีวิวหนังสือมาแบ่งปันความรู้และความสุขให้คุณผู้อ่านทุกวัน วันละเล่ม ต่อเนื่องกันสำเร็จรวม 365 เล่ม

ก่อนหน้านั้นผู้เขียนได้รีวิวหนังสือต่าง ๆ มาบ้างแล้วในคอลัมน์ “ดร.ณัชร จัดหนังสือ”  ประมาณเดือนละ 4-6 เล่ม ด้วยเจตนาที่จะทำดีถวายในหลวงร.๙  จนกระทั่งวันหนึ่งได้ไปเห็นสถิติการอ่านของชาติต่าง ๆ ในอาเซียนแล้วรู้สึกว่าอยากส่งเสริมการอ่านให้เป็น “วาระเร่งด่วนแห่งชาติ”

เพราะในขณะที่กลุ่มชาวไทยที่อ่านหนังสือเล่มเป็นประจำ ซึ่งมีไม่มากนัก อ่านหนังสือกันโดยเฉลี่ยปีละ 4 เล่มต่อคน ชาวสิงค์โปร์กลับอ่านกันราวปีละ 40-50 เล่มต่อคน  ชาวมาเลเซียปีละ 50 เล่มต่อคน  และชาวเวียดนามอ่านสูงถึงปีละ 60 เล่มต่อคน!

การเปลี่ยนแปลงเริ่มได้ที่ตัวเราทุกคน

นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผู้เขียนตั้งเป้าว่า  อย่างน้อยเราต้องอ่านและรีวิวให้ได้จำนวนเล่มต่อปีมากกว่าอัตราการอ่านเฉลี่ยของคนเวียดนามได้สักนิดก็ยังดี คือ ปีละ 66 เล่ม

แต่เมื่อวางแผนการอ่านและลงมือทำไปเรื่อย ๆ ก็พบว่าเราสามารถทำสถิติได้ดีกว่านั้น  จึงขยับเป้าขึ้นเป็น 100 เล่ม/ปี  และถึง 365 เล่ม/ปี ในที่สุด

เมื่อครบปี ก็รู้สึกว่าได้ค้นพบอะไรดี ๆ มากมายที่มีค่ามากกว่าที่จะเก็บไว้คนเดียว  จึงคิดจะรวบรวมทำเป็นหนังสือขึ้นเผยแพร่เป็นการกุศลสักเล่ม

เพราะนอกจากจะเป็นการ “ทำดีถวายในหลวง” ตามแบบที่ตนเองถนัด  และเป็นการสนองพระราชประสงค์ที่ทรงเอ่ยถึงเสมอ ๆ ในพระบรมราโชวาทว่า “ให้คนไทยมุ่งดีต่อกัน คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน” แล้ว  ผู้เขียนก็จะได้มีโอกาสรวบรวมรายได้จากหนังสือมอบให้มูลนิธิชัยพัฒนาเพื่อสืบสานงานในพระราชดำริด้วย

King Reads Sepia Cropped

“…หนังสือเป็นการสะสมความรู้และทุกสิ่งทุกอย่างที่มนุษย์ได้สร้างมา ทำมา คิดมา แต่โบราณกาลจนทุกวันนี้ หนังสือจึงเป็นสิ่งสำคัญ เป็นคล้ายๆ ธนาคารความรู้และเป็นออมสิน เป็นสิ่งที่จะทำให้ มนุษย์ก้าวหน้าได้โดยแท้…”

พระบรมราโชวาท พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ร.๙ พระราชทานแก่คณะสมาชิกห้องสมุดทั่วประเทศ ในโอกาสที่เข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท วันที่ 25 พฤศจิกายน 2514

ภาพจาก สำนักข่าวทีนิวส์

สัมภาษณ์ผู้นำไทยผู้รักการอ่าน

เนื้อหาในหนังสือเล่มใหม่นี้มีอยู่หลากหลาย  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหนังสือเปลี่ยนชีวิต, หนังสือมอบโอกาส, ผู้นำในประวัติศาสตร์ที่รักการอ่านจนได้ดี, ผู้นำร่วมสมัยที่รักการอ่านเป็นชีวิตจิตใจ, หนังสือสร้างผู้นำได้อย่างไร, 17 วิธีสู่การอ่านได้ปีละ 365 เล่ม ฯลฯ

แต่หนึ่งในไฮไลท์คือการที่ผู้หลักผู้ใหญ่ของไทยที่ประสบความสุขความสำเร็จในหน้าที่การงานของตนเองและเป็นนักอ่านตัวยงได้เมตตาให้ผู้เขียนได้เข้าสัมภาษณ์

โดยทั้ง 5 ท่านได้แก่ 1) ดร.สุเมธ ตันติเวชกุล เลขาธิการมูลนิธิชัยพัฒนา  2) ฯพณฯ อานันท์ ปันยารชุน อดีตนายกรัฐมนตรี  3) ศ.จำนงค์ ทองประเสริฐ ราชบัณฑิต  4) พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี และ 5) ดร.วรภัทร์ ภู่เจริญ อดีตวิศวกรองค์การนาซ่า ผู้ผันตัวมาเป็นที่ปรึกษาบริษัทชั้นนำ

ในช่วงที่ลงมือเขียนหนังสือนั้น ผู้เขียนต้องทำงานหลายอย่างไปพร้อม ๆ กัน ไม่ว่าจะงานเขียน งานแปล งานบรรยาย อ่านและรีวิวหนังสือ  ตลอดจนงานโค้ช  และพบว่าการถอดเทปบทสัมภาษณ์ทีละคำ ทีละประโยคของเทปสัมภาษณ์ที่บางทียาวเกือบ 2 ชั่วโมงนั้นไม่ง่ายเลย  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีเส้นตายที่ต้องส่งสำนักพิมพ์รออยู่

จึงเป็นที่มาของการที่ผู้เขียนประกาศหาสมาชิกเพจที่ยินดีเป็นจิตอาสามาช่วยกันเป็นทีมถอดเทปในตอนหัวค่ำของคืนวันหนึ่ง…

ผลตอบรับที่คาดไม่ถึง

ตอนที่ผู้เขียนประกาศหาอาสาสมัครช่วยกันถอดเทปสำหรับโครงการหนังสือ “อ่านเพื่อชาติ” ผ่านทางเพจดร.ณัชรไปนั้น  ผู้เขียนนึกว่าอาจจะพอมีท่านผู้พอมีประสบการณ์มาอาสาช่วยสัก 2-3 ท่าน  ซึ่งถ้าได้แค่นี้ก็จะดีใจมาก ๆ แล้ว

แต่ผลตอบรับนั้นทำให้ผู้เขียนรู้สึกตกตะลึง ตื้นตัน และซาบซึ้งอย่างยิ่งเพราะมีท่านผู้อ่านติดต่อเข้ามากันนับร้อยคน  ทั้งผ่านช่องคอมเม้นท์ของโพสต์นั้น และผ่านทางกล่องข้อความของทางเพจ

แม้จะผ่านไปแล้วหลายวัน และแม้ผู้เขียนจะเข้าไปแก้ประกาศว่าขณะนี้ได้อาสาสมัครครบแล้ว  ก็ยังมีผู้อาสาหลั่งไหลเข้ามาเรื่อย ๆ ไม่หยุด  ขอช่วยอะไรก็ได้ ขอเพียงได้มีส่วนในโครงการการกุศลนี้

จนผู้เขียนต้องซอยเทปย่อยออกเป็นช่วง 20-30 นาที  เพื่อเปิดโอกาสให้มีจำนวนผู้ถอดเทปได้เข้ามาร่วมทีมงานได้มากขึ้นสำหรับเทปสัมภาษณ์แต่ละชุด

แต่ก็ยังมีจิตอาสาหลั่งไหลเข้ามาอีกไม่หยุด  ผู้เขียนจึงพยายามนึกว่าจะให้ท่านเหล่านั้นได้มีส่วนสร้างกุศลถวายในหลวงร.๙ ด้วยกันได้อย่างไรอีก  แล้วจึงนึกออกว่าเราสามารถมอบหมายให้แต่ละท่านช่วยเป็นทีมหาข้อมูลประกอบหนังสือก็ได้  จึงได้จ่ายงานไปอีกเป็นระลอกที่สอง

แล้วงานที่ต้องใช้เวลาอีกเป็นเดือน ๆ ถ้าผู้เขียนทำเองเพียงคนเดียว…ก็เสร็จลงอย่างประณีตมหัศจรรย์ในเวลาเพียงไม่กี่วัน!!!

พลังที่เชื่อมพวกเราเข้าไว้ด้วยกัน

ในช่วงที่สัญญาณแจ้งเตือนของกล่องข้อความเฟซบุ๊คเพจดร.ณัชรดังขึ้นถี่ ๆ ติดกันไม่หยุดจนผู้เขียนตอบไม่ทันจนเลยเที่ยงคืนนั้น  ผู้เขียนมีความรู้สึกวูบขึ้นมาว่า  สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ช่างน่ามหัศจรรย์นัก  ใครจะนึกว่ามีผู้ที่เราไม่เคยรู้จักเป็นการส่วนตัวมาก่อนอาสามาช่วยกันทันทีอย่างแข็งขันจำนวนมากมายขนาดนี้  มีหลายท่านอยู่ต่างจังหวัดและต่างประเทศด้วยซ้ำ!

ปรากฏการณ์นี้เป็นอะไรอื่นไม่ได้นอกจากพระบารมีปกเกล้าฯ ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๙  ที่เปรียบเหมือนเป็น “พลังที่มองไม่เห็นที่เชื่อมโยงพวกเราเข้าไว้ด้วยกันเป็นหนึ่งเดียว”

ในตอนนั้นผู้เขียนมีความรู้สึกวูบขึ้นมาในใจอย่างชัดเจนที่สุดว่า “พระองค์ท่านไม่ได้ทรงเสด็จฯ ไปไหน  แต่ยังทรงอยู่ตรงนี้ ที่นี่ เวลานี้  ทรงยังแผ่พระบารมีปกเกล้าฯ คุ้มครองพวกเราอยู่  และยังทรงเป็นศูนย์รวมจิตใจที่เชื่อมโยงพวกเราเข้าไว้ด้วยกันเสมออย่างไม่เปลี่ยนแปลง”

ผู้เขียนเชื่อมั่นว่า  คราใดที่คนไทยต้องการทำอะไรเพื่อประเทศชาติ เพื่อถวายเป็นพระราชกุศล เพื่อสืบสานงานในพระราชดำริ  ความร่วมมือร่วมใจเช่นนี้ก็จะหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่หยุดในลักษณะนี้เช่นกัน

เบื้องหลังน่าประทับใจ

หลายท่านที่ติดต่อขอเป็นอาสาสมัครถอดเทปนั้นไม่มีประสบการณ์ บางท่านเองก็ทำงานหนักมาทั้งวันแล้ว บางท่านป่วยอยู่ บางท่านพักฟื้นหลังผ่าตัดอยู่ที่บ้าน  แต่ทุกท่านก็เร่งฟังเทปและถอดข้อความส่งกลับมาอย่างรวดเร็วชนิดคาดไม่ถึง  บางท่านได้คลิปเสียงไปตอนเที่ยงคืน  ภายใน 8 โมงเช้าวันรุ่งขึ้นก็ส่งงานกลับมาแล้ว  ทั้ง ๆ ที่ท่านผู้นั้นก็นอนป่วยอยู่แท้ ๆ

และเมื่อผู้เขียนขอชื่อนามสกุลภาษาไทยของแต่ละท่านเพื่อจะไปเขียนคำขอบคุณในหนังสือให้  ส่วนใหญ่จะบอกทันทีว่าไม่เป็นไร เพราะ “ในหลวงร.๙ ทรงให้พวกเราปิดทองหลังพระ”  และบอกว่าถ้ามีอะไรจะให้ช่วยสำหรับงานนี้ก็ขอให้บอกอีก  ยินดีช่วยเสมอ

และทุกคนยังบอกอีกว่า  รู้สึกดีใจ ปลื้มใจ และปิติเป็นอย่างยิ่ง ที่ได้มีส่วนร่วมทำอะไรถวายพระองค์ท่าน แม้เพียงจะน้อยนิด

ยิ่งได้ยินอย่างนี้  จะไม่ให้เชื่อในพระบารมีปกเกล้าฯ ได้อย่างไร  ผู้เขียนนึกในใจว่านี่คือ “ทีมงานพระราชทาน” แท้ ๆ  เพราะไม่สามารถหาคำนิยามใด ๆ มาอธิบายความทุ่มเทเสียสละโดยไม่นึกถึงประโยชน์ส่วนตนของทีมงานนี้ได้อีก  ทุกท่านล้วน “ปิดทองหลังพระ” ตามพระบรมราโชวาทของในหลวงร.๙ อย่างแท้จริง

ถ้าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวร.๙ ทรงทราบถึงความสามัคคีร่วมมือร่วมใจของคนไทยที่ต้องการช่วยกันพัฒนาสังคมประเทศชาติอย่างนี้  คงจะทรงยินดียิ่งนัก

ด้วยพระบุญญาบารมี ผู้เขียนมั่นใจอย่างยิ่งว่า ณ แห่งใดแห่งหนึ่งบนสวรรค์ชั้นฟ้า  พระองค์ท่านย่อมทรงมีพระญาณรับรู้ถึงความจงรักภักดีอย่างยิ่งของทีมงานจิตอาสานี้อย่างแน่นอน

ผลงานของทีมงานทุกคน เพื่อชาวไทยทุกคน

ผู้เขียนขออนุโมทนากับทุก ๆ ท่าน  ทั้งที่ได้มีโอกาสร่วมงานนี้รวมถึงทุก ๆ ท่านที่มีกุศลจิตสมัครเข้ามานับร้อยท่านแต่ผู้เขียนไม่มีงานที่จะแจกให้ท่านได้ทำมา ณ ที่นี้ด้วย

สำหรับท่านกลุ่มหลัง ขออย่าได้เสียใจ  เพราะเพียงพลังกุศลจิตของท่านที่มีเจตนาอย่างแรงกล้าที่จะมาร่วมทำงานนี้ถวายพระองค์ท่านก็มีอานิสงส์เสมือนทุก ๆ ท่านได้ร่วมทำด้วยตนเองแล้ว

ผู้เขียนขอยกหนังสือเล่มใหม่ที่ใกล้ปิดต้นฉบับแล้วนี้ให้เป็นผลงานของพวกท่านดังกล่าวทุก ๆ คน รวมทั้งทุกท่านที่แชร์โพสต์ที่ผู้เขียนรับสมัครจิตอาสาไปในคืนวันนั้น  และขอฝากหนังสือเล่มนี้ไว้เป็นสมบัติของแผ่นดินและประเทศชาติสืบไป

โปรดตรวจสอบรายชื่อ

ท้ายที่สุด ผู้เขียนขออนุญาตใช้พื้นที่นี้ประกาศรายชื่อทีมงาน  ทั้งเพื่อประกาศเกียรติคุณ และเพื่อขอให้ทุกท่านช่วยตรวจสอบรายชื่อว่าตกหล่นชื่อของท่านไปหรือไม่  และท่านที่ยังไม่ได้ให้ชื่อภาษาไทย หรือยังระบุว่าไม่ประสงค์ออกนาม  ผู้เขียนขอความกรุณาให้ท่านช่วยพิจารณาอีกครั้ง  เพราะผลงานชิ้นนี้เป็นของทุก ๆ ท่านอย่างแท้จริง

ทีมถอดเทปและทีมหาข้อมูลจิตอาสา

ทีมงานถอดเทปสัมภาษณ์ดร.สุเมธ ตันติเวชกุล

ธนวดี ศรีสวัสดิ์ศักดิ์, อภิรดี ปลายกระสินธุ์, พิมพ์ใจ  ดวงเนตร

ทีมงานถอดเทปสัมภาษณ์ ฯพณฯ อานันท์ ปันยารชุน

พฤศจีรา ศิวรักษ์, สิริรัตน์ บำรุงสวัสดิ์,ศุพัชรณันท์ เจริญจิตต์

ทีมงานถอดเทปสัมภาษณ์ศ.จำนงค์ ทองประเสริฐ

วรงค์ศรี  เรืองวณิช, วิศนีย์ ชนะวรรโณ , ชมพูนุท, ศุพัชรณันท์ เจริญจิตต์

ทีมงานถอดเทปสัมภาษณ์พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี

ปรียาดา ชาญภัทรวาณิช, ชมกร เศรษฐบุตร, อานนท์ หกสี, เย็นฤดี ชาญวิรวงศ์

ทีมงานถอดเทปสัมภาษณ์ดร.วรภัทร์ ภู่เจริญ

สมพัตสร วงศ์เจริญ, ณอัญญา สาวิกาชยะกูร, เย็นฤดี ชาญวิรวงศ์, ณัฐณรินทร์ อิสริยเมธา

ทีมหาข้อมูล

ธันยา พิทธยาพิทักษ์, พักตรพริ้ง ตันติวราชัย , Naka Nong, พรพันธ์ อาภามงคล, พัทธ์ธีรา ตั๊นสวัสดิ์, จินดา มากคำ

________________

ดร.ณัชรสนใจการพัฒนาตนเองเพื่อสร้างความสุขและความสำเร็จที่ยั่งยืนให้กับผู้อื่น   เขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเรื่องบทบาทของการเจริญสติในการพัฒนาภาวะผู้นำ ได้ประกาศนียบัตรการฝึกสติแบบเซนด้วยดาบซามูไรจากสำนักเซโตริว จบธรรมศึกษาขั้นเอก สนใจการเจริญสติ จิตวิทยาและวิทยาศาสตร์ทางสมอง

 

มีผลงานเขียนและแปลแล้ว 9 เล่ม

สนใจสนับสนุนผลงานเล่มล่าสุด “รักที่สุด ณ จุดที่เป็น” กรุณาคลิก ที่นี่ 

________

สนใจฝึกเจริญสติแนวเถรวาท คลิก ที่นี่  

สนใจฝึกเจริญสติแนวหมู่บ้านพลัม คลิก ที่นี่

—————

เพจ “ดร.ณัชร” เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2556 ด้วยความตั้งใจที่จะทำความดีถวายในหลวงร.๙

—————

เพื่อไม่ให้พลาดโพสต์ดี ๆ จากทางเพจ  กรุณาไปที่เพจดร.ณัชรใน Facebook ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือ tablet แล้วกด Notifications (“รับการแจ้งเตือน”) ใต้ปุ่ม Like (“ถูกใจ”)  ให้เป็น “On” และเลือก “See First”

 

Please follow and like us:
0

เศรษฐีความสุขในยุคดิจิทัล

GS 142 Happily Digital

Cr ภาพ Pixabay

ดิจิทัล…ยุคแห่ง “งานเข้า 24 ชม.”…

ยุคที่ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้ในพริบตา…

ยุคที่การวิ่งไล่ล่าหาความสุขนำมาซึ่งความเครียดฝังลึก…

ซีรี่ส์ “เรื่องดี ๆ จากดร.ณัชร” เรื่องที่ 142 วันนี้ จะมาคุยเรื่อง “เศรษฐีความสุขในยุคดิจิทัล”

ว่าด้วย “เศรษฐี”

คำภาษาไทยที่มีรากศัพท์เดียวกับคำว่า เศรษฐี คือ คำว่า “เศรษฐศาสตร์”

ถ้าจะดูจากความหมายในปัจจุบัน  เราคงจะเดากันว่าคำว่า “เศรษฐ” นี่น่าจะแปลว่าอะไรที่เกี่ยวกับเงิน ๆ ทอง ๆ  หรืออย่างน้อยก็การค้าขาย

แต่คุณรู้ตัวหรือไม่ว่าคุณเองก็มีสิทธิ์เป็นเศรษฐี และเป็นนักเศรษฐศาสตร์!

ในภาษาบาลี คำว่า “เศรษฐ” หมายถึง ประเสริฐ

เศรษฐศาสตร์  ก็คือ ศาสตร์แห่งการใช้ทรัพยากรได้อย่างประเสริฐ

วิชาเศรษฐศาสตร์ จึงเป็นวิชาที่ศึกษาหนทางในการเลือกใช้ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดสำหรับผลิตสินค้าและบริการโดยคำนึงถึงประโยชน์สูงสุด เพื่อสนองตอบต่อความต้องการของมนุษย์ที่มีอย่างไม่จำกัด

เราทุกคนเป็น “นักเศรษฐศาสตร์” เพราะถึงแม้ในวันทำงานเราจะไม่ได้นั่งดูกราฟหรือวิเคราะห์สถิติใด ๆ

เราก็ยังเป็นส่วนหนึ่งที่ขับเคลื่อนทิศทางเศรษฐกิจของโลก

และหากเราสามารถใช้ทรัพยากรได้อย่างดี

เราก็จะเป็น “เศรษฐี”

หรือ…. ผู้ที่ใช้ทรัพยากรได้อย่างประเสริฐนั่นเอง

ไม่ใช่แค่มีเงินก็เป็นเศรษฐีได้

ในสมัยพุทธกาล ไม่ใช่ว่าใครก็ได้ที่มีเงินแล้วจะได้เป็นเศรษฐี

ถ้าเราเป็นพ่อค้า สมัยพุทธกาลจะเรียกว่าเราเป็น วาณิช

ท่านว.วชิรเมธีเคยกล่าวไว้ว่า  ถ้าเป็นเพียงพ่อค้าที่มีเงินเยอะ แต่ไม่ได้ทำอะไรให้สังคม ก็เป็นได้แค่ มหาธนวาณิช  หรือ พ่อค้าที่มีเงินเยอะ

สมัยพุทธกาล  สังคมไม่ได้ยกย่องผู้มีเงินเยอะ  แต่จะยกย่องคนกันที่ระดับคุณธรรมของจิตใจ

ผู้ที่จะได้รับการยกย่องจากผู้อื่นว่าเป็น “เศรษฐี” ได้ จะต้องเป็นผู้ที่ใจบุญสุนทาน นำทรัพย์ที่ตัวเองมีออกช่วยผู้ยากไร้และบำเพ็ญสาธารณประโยชน์โดยไม่หวังผลตอบแทนเท่านั้น

รู้จักกับ “เศรษฐีตัวอย่าง”

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ อนาถบิณฑิกเศรษฐี ผู้ที่ยังมีชื่อจารึกในพระไตรปิฎกตราบจนถึงทุกวันนี้ ว่าเป็นผู้มีคุณูปการในการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาและช่วยเหลือคนหมู่มากมาอย่างมหาศาล และตนเองก็ปฏิบัติธรรมจนถึงขั้นโสดาบัน

ที่จริงชื่อเดิมท่านคือ สุทัตตะ  แต่ฉายา อนาถบิณฑิกเศรษฐี นั้น เป็นชื่อที่ชาวบ้านเรียกท่านด้วยความยกย่อง แปลว่า ผู้ประเสริฐผู้มอบก้อนข้าวให้กับคนยากจน  เนื่องจากท่านตั้งโรงทานถึงสี่มุมเมืองทุกวัน นอกเหนือจากไปใส่บาตรกับพระพุทธเจ้าและพระสงฆ์

อนาถบิณฑิกเศรษฐีไม่ได้ทำบุญเพื่อหวังสวรรค์วิมาน หรือไม่ได้หวังให้ตัวเองรวยขึ้น  แต่ทำเพราะต้องการช่วยผู้อื่นและอุปถัมภ์ผู้มีพระคุณ

และแม้จะรวยระดับทวีปหรือกล่าวได้ว่าระดับโลกในสมัยนั้น ท่านก็ยังทำตัวติดดิน  ตกดึกหลังปิดบัญชีแต่ละวัน ก็จะเดินถือข้าวของติดไม้ติดมือไปถวายพระพุทธเจ้า พร้อมทั้งไปสนทนาธรรม ฟังธรรมเพื่อเพิ่มพูนปัญญาในการเข้าใจชีวิต

ไม่ได้ไปเที่ยวเตร่ฟุ้งเฟ้อแต่อย่างใด แม้อยู่ในวิสัยที่จะทำได้อย่างสะดวกสบาย

กล่าวได้ว่า การอุทิศกำลังกาย กำลังใจ และกำลังทรัพย์ เพื่อความสุขของผู้อื่นโดยไม่ปรารถนาสิ่งใดตอบแทน คือสุขของ “เศรษฐีตัวจริง” สมัยพุทธกาล

แล้วเศรษฐีในยุคดิจิทัลนี้เล่า?  ความสุขของพวกเขาคืออะไร

เศรษฐีความสุขในยุคดิจิทัล

เดี๋ยวนี้ใคร ๆ ก็รู้ว่าการมีแต่ทรัพย์ภายนอกไม่ได้นำความสุขที่แท้จริงมาให้  แม้โลกตะวันตกต้นแบบของลัทธิบริโภคนิยม (consumerism) ก็ยังมีงานวิจัยยืนยันเช่นนั้น

ในยุคเศรษฐกิจดิจิทัลนี้ เทคโนโลยีนำความเปลี่ยนแปลงมาสู่ทุกมิติของการใช้ชีวิตโดยเฉพาะการบริโภคทรัพยากรต่าง ๆ อย่างรวดเร็วมาก

เพียงมีสมาร์ทโฟนหนึ่งเครื่อง  เราก็สามารถสั่งอาหารจากร้านหรูมาส่งถึงบ้านโดยไม่ต้องฝ่ารถติด  จองปราสาทหรูในฝรั่งเศสอย่าง Chateau Bordeaux & Vignoble ไว้ไปพักผ่อนวันหยุด หรือจองรถหรูให้มารับส่งเราแทนแท็กซี่ได้ด้วยในเวลาเพียงพริบตา

ในการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วนี้  ผู้ที่มี “สติ” รู้เท่าทัน “ความอยาก” ในรูปแบบต่าง ๆ เท่านั้นจึงจะอยู่เหนือความอยากที่ไม่มีที่สิ้นสุด ที่นิยามของคำว่าเศรษฐศาสตร์เอ่ยถึงไว้ได้

ผู้บริโภคที่มีสติรู้เท่าทันความอยาก จะบริโภคอย่างพอเพียงและมีเหตุผลได้เองตามธรรมชาติ  ไม่ต้องฝืนข่มใจแต่อย่างใด  เพราะมีสติรู้เท่าทันความอยากตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

จึงสามารถมีความสุขได้ในทุก ๆ สิ่งที่ตนเองมี…ในทุกสิ่งที่ตัวเองเป็น

คุณคิดว่าถ้าอนาถบิณฑิกเศรษฐีมาเกิดสมัยนี้ ท่านจะติดสมาร์ทโฟน แล้วสั่งข้าวของฟุ่มเฟือยมาเพื่อบำรุงกิเลสตนเองหรือไม่?

ผู้เขียนคิดว่าก็คงไม่  แต่ท่านน่าจะเป็น angel investor ที่ลงทุนให้ startup ที่ทำอะไรเพื่อสังคมแทน เช่น ผลิตแอพเพื่อช่วยพัฒนาคุณภาพชีวิตของมนุษย์ ฯลฯ

ยอมเสียสละจ่ายมากขึ้น ถ้าเป็นสิ่งที่ดีต่อโลก

เศรษฐีความสุขในยุคดิจิทัลนั้น  เมื่อตัวเองมีความพอเพียง เติมเต็ม อิ่มพอแล้ว ก็ยินดีแบ่งปันเผื่อแผ่ไปยังผู้อื่นอีกด้วย

เห็นได้ชัดในกรณีที่ผู้บริโภคทั่วโลกยอมจ่ายมากกว่าเพื่อสนับสนุนแบรนด์สินค้าที่อนุรักษ์ธรรมชาติ รักโลก หรือทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มีคุณค่าเพื่อสังคม

เช่น เสื้อถักไหมพรมของญี่ปุ่นยี่ห้อ Kesennuma Knitting ที่มีราคาแพงถึงตัวละสามหมื่นบาท ใช้เวลาถักมือ 2-3 ปี แต่กลับมีคนสั่งซื้อและยินดีรอเป็นจำนวนมาก

ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น? เพราะ Kesennuma Knitting เป็นธุรกิจที่เกิดขึ้นเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากแผ่นดินไหวโทโฮกุให้มีรายได้ประจำอย่างยั่งยืนด้วยทักษะที่ตนถนัดและยังสามารถทำอยู่กับบ้านเพื่อดูแลสมาชิกในครอบครัวอยู่ที่บ้านได้ด้วย

ลูกค้าที่สั่งซื้อ นอกจากจะได้เสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมสุดสวยแล้ว

ยังสามารถพูดคุยให้กำลังใจผู้ประสบภัย

และช่วยเหลือพวกเขาด้วย

(อ่านเรื่องราวอันแสนอบอุ่นระหว่างความสัมพันธ์ของผู้ถักเสื้อและผู้สั่งซื้อเสื้อได้ ที่นี่)

kesennuma knitting ladies

คุณแม่บ้านที่เมือง kessennuma กำลังเตรียมงานถักไหมพรมร่วมกันอย่างตั้งใจ  ภาพจาก http://www.knitting.co.jp/s/news/

สุขอันประเสริฐในทุกยุคสมัย ไม่ต่างกัน

ดังนั้น สุขของเศรษฐีในสมัยพุทธกาล กับสุขของเศรษฐีในยุคเศรษฐกิจดิจิทัลนั้น  จะว่าไปก็ไม่ต่างกัน

นั่นก็คือ สุขที่เริ่มจากมีสติรู้เท่าทัน  นำไปสู่การพอเพียง เติมเต็ม อิ่มพอในสิ่งที่ตนมีและบริโภค

นำไปสู่การมีเหลือเพียงพอที่จะแบ่งปันไปให้ผู้อื่นที่เดือดร้อนกว่าตน และให้สังคมโดยรวม

ซึ่งต้องย้ำอีกครั้งว่า คำว่า “เศรษฐี” ในที่นี่ หมายถึง ผู้ที่ใช้ทรัพยากรได้อย่างประเสริฐ เท่านั้น

ในยุคที่โลกอยู่ในกระแสบริโภคนิยมอย่างสุดโต่ง  ผู้คนจำนวนมากก็พากันพัฒนาตนเองเพื่อความสุขของตนเอง…

แต่ในยุคเศรษฐกิจดิจิทัลนี้  เป็นยุคที่คนเราก้าวข้ามจุดนั้นมาเป็นผู้ที่พัฒนาตนเองเพื่อความสุขอย่างยั่งยืนของสังคมและของโลกแทน

เราสามารถมีความสุขอย่างยั่งยืนได้ด้วยการเป็น “ผู้ให้”  โดยไม่จำเป็นต้องบริโภคอย่างสุดโต่ง

และเพียงรู้จัก “ใช้ทรัพยากรอย่างประเสริฐ”  เราทุกคนก็สามารถเป็น “เศรษฐี” กันได้แล้ว

มาเป็นเศรษฐีความสุขในยุคดิจิทัลกันเถอะ!

________________

ดร.ณัชรสนใจการพัฒนาตนเองเพื่อสร้างความสุขและความสำเร็จที่ยั่งยืนให้กับผู้อื่น   เขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเรื่องบทบาทของการเจริญสติในการพัฒนาภาวะผู้นำ ได้ประกาศนียบัตรการฝึกสติแบบเซนด้วยดาบซามูไรจากสำนักเซโตริว จบธรรมศึกษาขั้นเอก สนใจการเจริญสติ จิตวิทยาและวิทยาศาสตร์ทางสมอง

ได้ประกาศนียบัตรคอร์สฝึกสมอง Positive Neuroplasticity Training & Professional Course จาก ดร.ริค แฮนสัน ผู้เขียน “สมองแห่งพุทธะ”    สอบได้ประกาศนียบัตร NLP Coach และกำลังสะสมชั่วโมงไปสอบการเป็นโค้ชสากลระดับ ACC ของสหพันธ์การโค้ชนานาชาติ

มีผลงานเขียนและแปลแล้ว 9 เล่ม

สนใจผลงานเล่มล่าสุด “รักที่สุด ณ จุดที่เป็น” คลิก ที่นี่ 

—————

สนใจฝึกเจริญสติเต็มรูปแบบแนวเถรวาท คลิก ที่นี่  

สนใจฝึกเจริญสติแนวหมู่บ้านพลัม คลิก ที่นี่

—————

เพจ “ดร.ณัชร” เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2556 ด้วยความตั้งใจที่จะทำความดีถวายในหลวงร.๙

—————

เพื่อไม่ให้พลาดโพสต์ดี ๆ จากทางเพจ  กรุณาไปที่เพจดร.ณัชรใน Facebook ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือ tablet แล้วกด Notifications (“รับการแจ้งเตือน”) ใต้ปุ่ม Like (“ถูกใจ”)  ให้เป็น “On” และเลือก “See First”

 

Please follow and like us:
0

สุขเลือกได้

Than Vor APAC 2017ท่านว.วชิรเมธี กับดร.มาร์แชล โกลด์สมิธ โค้ชผู้บริหารระดับโลก

เมื่อเราต้องเผชิญเหตุการณ์ที่ไม่พึงประสงค์ เรามีทางเลือก 2 อย่าง

วิธีการเลือกของเรา จะเป็นตัวชี้วัดว่าเราจะมีความสุข หรือต้องทนทุกข์

ซีรี่ส์ “เรื่องดี ๆ จากดร.ณัชร” เรื่องที่ 140 วันนี้ จะมาคุยเรื่อง “สุขเลือกได้”

เมื่อเร็ว ๆ นี้ ผู้เขียนได้ไปร่วมประชุมโค้ชเอเชียแปซิฟิกประจำปี 2017 มา  และได้มีโอกาสฟังธรรมบรรยายของท่านว.วชิรเมธีในหัวข้อ “สติ กับ การโค้ช”

พระนักเทศน์ระดับแนวหน้าอย่างท่านว.วชิรเมธี ไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง  แทนที่จะเข้าประเด็นที่ท่านทราบว่าคนสนใจและตั้งใจมาฟังมากที่สุด คือ “สติกับการโค้ช” ทันที ท่านเลือกที่จะใช้เรื่องเล่าสร้างแรงบันดาลใจและพูดถึงภาพรวมก่อน

โลกปัจจุบันต้องการความรัก

ท่านว.เปิดธรรมบรรยายด้วยการพูดถึงภาพรวมของโลกในปัจจุบันก่อนที่เต็มไปด้วยความรุนแรง  โดยเปิดคลิปจากรายการ British Got Talent ให้พวกเราดู  เป็นการแสดงแนวการเต้นลีลาประกอบเพลงที่ใช้เงาของร่างกายผู้เต้นแสดงเล่าถึงความรักของหนุ่มสาวและพ่อแม่ลูกกับความสูญเสียจากภัยสงคราม

เป็นคลิปที่สะเทือนใจมาก  ผู้คนทุกชาติทุกภาษาต่างก็ดูแล้วเข้าใจเพราะผู้แสดงใช้ภาพเล่าเรื่องของความรักและความสูญเสียซึ่งมีความเป็นสากล  ท่านที่สนใจสามารถดูคลิปดังกล่าวที่มีความยาวประมาณ 4 นาทีได้ด้านล่างนี้

ผู้คนในอิมแพ็ค ฟอรั่ม จำนวนนับพันคนจากนานาประเทศทั่วโลกเงียบกริบเมื่อคลิปนี้จบ  ท่านว.สรุปประเด็นแรกนี้สั้น ๆ ว่า  โลกปัจจุบันเต็มไปด้วยความรุนแรง  เป็นหน้าที่และความรับผิดชอบของโค้ชทั้งโลกที่จะโค้ชให้คนอยู่ในความรัก และความเป็นหนึ่งเดียวกัน

ถ้าเปลี่ยนภายนอกไม่ได้ ก็จงเปลี่ยนจากภายใน

ประเด็นต่อไปที่ท่านว.พูดถึงคือ คนเรานั้น  ไม่มีใครได้อะไรทุกอย่าง  แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่มีใครพลาดไปเสียทุกอย่างเช่นเดียวกัน

เราเลือกสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเราไม่ได้  แต่เราสามารถเลือกได้ว่าจะรับมืออย่างไร  หรืออีกนัยหนึ่ง  เราเปลี่ยนปัจจัยภายนอกไม่ได้  แต่เปลี่ยนสิ่งที่อยู่ข้างในเราได้  นั่นก็คือ เปลี่ยนท่าทีที่เรามีต่อสิ่งต่าง ๆ ที่เข้ามาในชีวิตเรานั่นเอง

ท่านว.กล่าวว่าเรามีทางเลือกอยู่ 2 ทางเสมอในการที่จะรับมือกับสิ่งที่เราต้องเผชิญ  คือ  1)  รับมือด้วยความขำขัน  หรือ  2) รับมือด้วยความขมขื่น

เมื่อลามะทิเบตเยือนไร่ในไทย

แล้วท่านว.ก็ยกตัวอย่างเรื่องจริงที่เคยเกิดขึ้นกับท่านเรื่องหนึ่งมาเล่า  คือ ครั้งหนึ่งมีลามะระดับสูงของทิเบตท่านหนึ่งมาเป็นอาคันตุกะของไร่เชิญตะวันของท่านว.ที่เชียงราย

ที่ไร่นั้นท่านว.ได้ให้ลูกศิษย์ทำโครงการเกษตรอินทรีย์ ปลูกผักหลายอย่าง รวมทั้งเพาะเห็ดด้วย  เช้าตรู่วันที่ท่านลามะมาเยือน ท่านว.ก็นิมนต์ท่านให้เดินชมงานเกษตรอินทรีย์ของไร่เชิญตะวัน

หนึ่งในไฮไลท์ของการการชมคือเรือนเพาะเห็ด  ท่านว.กล่าวรายงานต่อท่านลามะด้วยความภาคภูมิใจว่า  เห็ดที่นี่เป็นเห็ดที่มีคุณภาพมาก  เพราะนอกจากจะเป็นการทำเกษตรอินทรีย์ที่ปลอดจากสารเคมีแล้ว  ทุกเช้า เวลา 6 น. ถึง 7 น. ท่านว.จะเปิดเสียงธรรมบรรยายให้เห็ดเหล่านี้ได้ฟังด้วย!

ผลก็คือ เห็ดมีความละเอียดอ่อน กรอบ อร่อย ท่านว.กล่าวรายงานต่อไปว่า โรงแรมห้าดาวในเชียงรายทุกแห่งจะใช้เห็ดจากที่นี่  ซึ่งมีความบอบบางชนิดที่สามารถใช้มือปลิดออกมาเบา ๆ จากเรือนเพาะก็หลุดออกจากรากอย่างง่ายดาย  แล้วท่านว.ก็นิมนต์ท่านลามะให้ลองเด็ดเห็ดออกมาดู

เรื่องเซอร์ไพรส์เกิดขึ้นได้เสมอ

ท่านลามะก็ให้ความร่วมมือ โน้มกายลงไปดึงเห็ด  ปรากฏว่าไม่ออก  ท่านว.ก็แปลกใจ เพราะปกติแตะเบา ๆ ก็หลุดออกมาแล้ว  จึงเรียนท่านลามะว่า “ใช้สองมือเลยขอรับท่าน”  ท่านลามะก็ทำตาม ออกแรงดึงด้วยมือทั้งสองเต็มแรง แต่เห็ดก็ไม่หลุดออกมา

ท่านว.เล่าว่า ณ ตอนนั้น ท่านรู้สึกเครียดมาก  ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น  แต่ก็ยังมุ่งมั่นที่จะอยากให้ท่านลามะได้ลิ้มรสเห็ดอันลือชื่อของไร่เชิญตะวัน  เลยให้ลูกศิษย์ไปนำมีดมาถวายท่านลามะ  ท่านก็ให้ความร่วมมือด้วยดี  พยายามใช้มีดตัดโคนเห็ด แต่เห็ดก็ยังไม่หลุดออกมาจากราก!

สิ่งที่ท่านว.ไม่ทราบก็คือ  ในสัปดาห์ก่อนหน้า บรรดาลูกศิษย์ผู้หวังดีของท่านว.นั้น เห็นว่าเห็ดพันธ์เดิมที่ท่านว.พูดถึงนั้นมีขนาดเล็ก เห็นไม่ชัด  จึงไปเปลี่ยนออกแล้วลงเห็ดอีกพันธ์ที่มีขนาดใหญ่ ดูสวยงาม เห็นได้ชัดลงไปแทน

แต่สิ่งที่บรรดาลูกศิษย์ผู้หวังดีไม่ทราบ  ก็คือ  เห็ดพันธ์ใหม่นั้นดูสวยงามก็จริง แต่มีคุณสมบัติอย่างหนึ่งคือเหนียวมาก!

ท่านว.เล่าต่อว่าท่านลามะก็ยังให้ความร่วมมือด้วยดี  โดยคราวนี้ออกแรงตัดโคนเห็ดด้วยอาการเหมือนคนใช้มีดตัดสเต๊กเนื้อเหนียว ๆ ทีเดียว…แต่ก็ยังตัดไม่ออก…

มุมมองเปลี่ยน ความรู้สึกเปลี่ยน

ในวินาทีที่ท่านว.กำลังเหงื่อตกและเกิดความวิตกอยู่นั้น  ท่านลามะจากทิเบตก็หันมามองท่านว.และยิ้มน้อย ๆ พร้อมกล่าวว่า “อาตมภาพเชื่อแล้วว่าท่านเปิดเทปธรรมะให้เห็ดฟังทุกวัน  ดูสิ เห็ดเหล่านี้มีธรรมะสูงมาก  แม้แต่มีดยังฟันมันไม่เข้าเลย”  แล้วท่านลามะพร้อมคณะติดตามก็ระเบิดเสียงหัวเราะกันลั่นเรือนเพาะเห็ด

เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านว.ก็หัวเราะตาม รู้สึกโล่งใจจากสถานการณ์คับขัน  แล้วก็เกิดความเข้าใจขึ้นมาว่า  ในสถานการณ์คับขันนั้น เรามีสิทธิ์ที่จะเลือกท่าทีที่จะรับมือกับมันได้ 2 วิธีเสมอ

นั่นก็คือ จะรับมันอย่างขำขัน หรือว่าขมขื่น

โดยท่านย่อเหลือว่า  เราเลือกได้ว่าจะ “ขำ” หรือ จะ “ขื่น”

สุขเลือกได้

ท่านว.ปิดท้ายว่า วันนั้นทั้งวัน ท่านลามะทิเบตก็ล้อท่านว.เรื่องเห็ดอยู่เรื่อย ๆ และทุก ๆ ครั้งก็จะหัวเราะด้วยความขำขันทุกครั้ง จนท่านว.ไม่รู้สึกแย่กับเหตุการณ์ดังกล่าวอีกเลย แถมยังร่วมหัวเราะไปได้ทุกครั้งอีกด้วย

ครั้งต่อไปเมื่อคุณผู้อ่าน พบเหตุการณ์คับขันหรือไม่ได้ดั่งใจ  จะทดลองใช้มุมมองของท่านลามะทิเบตดูก็ได้  ลองหาแง่มุมที่ชวนขำของเรื่องดังกล่าวดู  ไม่แน่ว่า  ท่านอาจจะได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ จากสิ่งนั้นก็ได้

ส่วนผู้เขียนนั้น กำลังพยายามมองหาแง่มุมขำขันของการมีกำหนดส่งต้นฉบับพร้อมกัน 2 เล่มเร็ว ๆ นี้จ่อรออยู่!  ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า

________________

ดร.ณัชรสนใจการพัฒนาตนเองเพื่อสร้างความสุขและความสำเร็จที่ยั่งยืนให้กับผู้อื่น   เขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเรื่องบทบาทของการเจริญสติในการพัฒนาภาวะผู้นำ ได้ประกาศนียบัตรการฝึกสติแบบเซนด้วยดาบซามูไรจากสำนักเซโตริว จบธรรมศึกษาขั้นเอก สนใจการเจริญสติ จิตวิทยาและวิทยาศาสตร์ทางสมอง

ได้ประกาศนียบัตรคอร์สฝึกสมอง Positive Neuroplasticity Training & Professional Course จาก ดร.ริค แฮนสัน ผู้เขียน “สมองแห่งพุทธะ”    สอบได้ประกาศนียบัตร NLP Coach และกำลังสะสมชั่วโมงไปสอบการเป็นโค้ชสากลระดับ ACC ของสหพันธ์การโค้ชนานาชาติ

มีผลงานเขียนและแปลแล้ว 9 เล่ม

สนใจผลงาน “สำเร็จทางโลก เพราะสุขทางธรรม” คลิก ที่นี่

สนใจผลงานเล่มล่าสุด “รักที่สุด ณ จุดที่เป็น” คลิก ที่นี่

—————

สนใจฝึกเจริญสติเต็มรูปแบบแนวเถรวาท คลิก ที่นี่  

สนใจฝึกเจริญสติแนวหมู่บ้านพลัม คลิก ที่นี่

—————

เพจ “ดร.ณัชร” เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2556 ด้วยความตั้งใจที่จะทำความดีถวายในหลวงร.๙

—————

เพื่อไม่ให้พลาดโพสต์ดี ๆ จากทางเพจ  กรุณาไปที่เพจดร.ณัชรใน Facebook ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือ tablet แล้วกด Notifications (“รับการแจ้งเตือน”) ใต้ปุ่ม Like (“ถูกใจ”)  ให้เป็น “On” และเลือก “See First”

 

Please follow and like us:
0

รักผลิบานที่หมู่บ้านพลัม ตอนที่ 1

thich-nhat-hanh-540x300

หลวงปู่ติช นัท ฮันห์ ตีระฆังแห่งสติ  Cr ภาพ edmundricelatinamerica.org

ณ วินาทีนั้น ผู้เขียนรู้สึกราวกับได้นั่งไทม์แมชชีนย้อนไปในโลกตะวันตกยุค 60s และ 70s

ในห้องประชุมขนาดใหญ่ แอร์เย็นฉ่ำ ของรีสอร์ทกลางหุบเขาแห่งหนึ่ง

ผู้คนจำนวนมากในชุดลำลอง หลายคนออกแนวอินดี้นั่งเรียงรายอยู่บนผ้าปูรองนั่งบนพื้นพรมนุ่ม…เต็มห้องประชุม

ทุกคนนั่งสบาย ๆ อย่างไม่มีพิธีรีตอง  บางคนนั่งกอดเข่า บางคนนั่งพิงผนังห้อง  ชาวต่างชาติที่ไม่ชินกับการนั่งพื้นก็ถึงกับนั่งเหยียดขา

แต่สิ่งที่ทุกคนมีเหมือนกันคือ ความตั้งใจ และใบหน้าที่ครุ่นคิด

ทุกคนมาแสวงหาความเข้าใจที่ลึกซึ้งทางจิตวิญญาณ มาศึกษาความหมายและเป้าหมายของชีวิต

ทุกคนกล้าที่จะเข้ามาศึกษาสิ่งที่ไม่ใช่กระแสหลักของสังคมวัฒนธรรมของตน

ชาวไทยก็กล้าก้าวออกมาจากกรอบเถรวาท  ชาวต่างชาตินั้นถึงกับก้าวออกมาจากอีกศาสนากันทีเดียว

หลายคนประกาศด้วยซ้ำว่าตนนั้น “ไม่มีศาสนา”

แต่ทุกคนพร้อมที่จะเปิดใจศึกษาแนวทางการใช้ชีวิตและเทคนิคการปฏิบัติที่นำไปสู่ความสุข ความเบิกบาน

ที่นี่ไม่ใช่แคลิฟอร์เนียในยุค 1960s…

…แต่ที่นี่…คือประเทศไทยในปี 2560…

ที่นี่คือคอร์สภาวนาของหมู่บ้านพลัมที่ปราศจากกลิ่นอายของความ “เคร่ง”  หากแต่อบอวลไปด้วยความ “รัก” ชนิดที่ชาวบุปผาชนยุค 70s ก็คงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

นี่คือคอร์สภาวนาชื่อ “Awakening the Source of Love”… (ปลุกต้นกำเนิดแห่งรักให้ตื่นรู้)

ผู้เขียนปลดเป้ลงจากบ่า แล้วทรุดตัวนั่งลงกับพื้นพรมนุ่มร่วมกับผู้คนเหล่านั้น มองไปรอบ ๆ…

ซีรี่ส์ “เรื่องดี ๆ จาก ดร.ณัชร” เรื่องที่ 139 ขอเสนอเรื่อง “รักผลิบานที่หมู่บ้านพลัม ตอนที่ 1”

เส้นทางของนักภาวนา “มือใหม่”

ถ้าท่านเป็นขาประจำคอลัมน์นี้  ท่านอาจสงสัยว่าคนที่เคยแต่ไปเข้าคอร์สการเจริญสติวิปัสสนาแนวเถรวาท อย่างน้อยครั้งละ 8 วันมาแล้วถึง 64 ครั้งอย่างผู้เขียนไปทำอะไรในคอร์สเซนแบบเวียดนาม?

เดิมนั้นผู้เขียนมีความสนใจเรื่องเซนอยู่แล้ว คือเซนแบบญี่ปุ่นตามที่เคยฝึกกับปรมาจารย์วิชาดาบซามูไรมาหลายปี  แต่ยังไม่เคยลองฝึกเซนแนวท่านติช นัท ฮันห์ เลยสักครั้งแม้จะเคยอ่านหนังสือท่านมาบ้าง

ในที่สุดธรรมะก็จัดสรร มีเพื่อนชวนในช่วงที่ว่างพอดี จึงตัดสินใจไป

เพราะจะว่าไปแล้ว หนึ่งในแก่นของเซนญี่ปุ่นก็คือแนวคิด shoshin (โฉะชิน 初心) หรือการน้อมใจถ่อมตัวว่าไม่ว่าเราจะทำอะไร ก็ให้รักษาความเป็น “มือใหม่” อยู่เสมอ

ไม่แต่การเป็น “นักภาวนามือใหม่” เท่านั้น  ถ้าเราหมั่นนำแนวคิดนี้ไปตอกย้ำตัวเองเสมอว่า เราคือ “ผู้บริหารมือใหม่”  “แพทย์มือใหม่” “อาจารย์มือใหม่” หรือแม้แต่ “พ่อแม่มือใหม่”…

…เราก็จะเป็นดั่งถ้วยชาที่ว่างเปล่า  พร้อมที่จะรับ “น้ำชาถ้วยใหม่” อยู่เสมอ

ใจที่พร้อมรับ “น้ำชาถ้วยใหม่” นี้เองจะทำให้เราสามารถเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ได้อย่างเป็นธรรมชาติในทุกโอกาส  (ท่านที่สนใจแนวคิดต่าง ๆ ของเซนญี่ปุ่นในเชิงปฏิบัติ สามารถอ่านเพิ่มเติมได้ในหนังสือ วิถีดาบ วิถีเซน สำนักพิมพ์อมรินทร์ธรรมะ)

การ “สอนโดยไม่สอน” แบบเซน

การเปิดใจพร้อมเรียนรู้นี้เองที่ทำให้ผู้เขียนก้าวข้ามความสงสัยลังเลในวันแรกที่เดินทางไปถึงได้

ความสงสัยแรกคือ  คอร์สแนว Family Retreat ที่มีเด็กเล็กวิ่งกันวุ่นวายในวันลงทะเบียนอย่างนี้ แถมมีวัยรุ่นที่ฮึดฮัดเพราะถูกพ่อแม่บังคับให้มาด้วยอย่างนี้…จะรอดหรือ?

เด็กเล็กและวัยรุ่นจะสามารถทำตามกฎระเบียบให้หยุดนิ่ง เงียบ สงบ และอยู่กับลมหายใจอยู่สองสามอึดใจทุกครั้งที่ได้ยินเสียงระฆังได้หรือ?

เด็กเล็กและวัยรุ่นจะสามารถทานข้าวในความเงียบและไม่ลุกขึ้นเดินไปมา ไม่ลุกไปตักอาหารเพิ่ม จนกว่าจะได้ยินเสียงระฆังครึ่งชั่วโมงได้หรือ?

แต่…เชื่อหรือไม่…ทั้งเด็กและวัยรุ่นทำได้!

พวกเขาทำได้อย่างไม่มีที่ติตั้งแต่มื้อแรกด้วยซ้ำ!

สิ่งแรกที่ผู้เขียนเรียนรู้ก็คือ  การสอนเด็กและวัยรุ่นด้วยวาจานั้นไม่มีพลังเท่าการ “ทำให้ดู…ด้วยความรัก”

ดังนั้น เมื่อมีบรรดาผู้ใหญ่มากมายที่เหมือนครอบครัวใหญ่ครอบครัวเดียวกันที่ “ทำให้ดูด้วยความรัก” ด้วยการหยุดนิ่งดูลมหายใจอย่างสงบ สำรวม และเคารพทุกครั้งที่มีเสียงระฆังกังวานขึ้นมานั้น  เด็ก ๆ และวัยรุ่นก็ทำตามไปด้วยอย่างเป็นธรรมชาติ

…นี่แหละ คือ “การสอนโดยไม่สอน” แบบเซน  พระเซนญี่ปุ่นก็ใช้วิธีนี้เหมือนกัน

Child Watches Parent

เด็กน้อยมองดูผู้ปกครองระหว่างการกล่าวคำพิจารณาอาหาร Cr ภาพ Thai Plum Village

Children Wash Dishes

เด็ก ๆ เข้าแถวเรียงกันล้างชามด้วยความตั้งใจอย่างเป็นระเบียีบในความเงียบ Cr ภาพ Thai Plum Village

บทเรียนทรงพลังจากโต๊ะอาหาร

สำหรับผู้เขียน บทเรียนอันทรงพลังจากโต๊ะอาหารนั้นแสดงตัวตั้งแต่ก่อนเริ่มลงมือทานด้วยซ้ำ…

มันเป็นกระดาษเพียงแผ่นเดียวที่เสียบอยู่ในที่เสียบเมนูแบบตั้งโต๊ะตามร้านอาหาร

กระดาษแผ่นนั้นคือ “บทพิจารณาอาหาร” ที่มีทั้งภาษาไทยและอังกฤษ

ก่อนทาน หลวงพี่จะตีระฆังใหญ่  ทุกคนก็จะนิ่งสนิท เงียบ สำรวม ทำจิตเป็นสมาธิแล้วหลวงพี่ก็จะกล่าวนำการพิจารณาอาหาร ๕ ข้อ ให้ทุกคนน้อมใจตาม

หลวงพี่ตีระฆังโรงอาหาร

หลวงพี่ตีระฆังแห่งสติเรียกให้ทุกคนสงบนิ่ง เงียบ ดูลมหายใจ ก่อนมื้ออาหาร Cr ภาพ Thai Plum Village

ไม่น่าเชื่อว่า ๒ ข้อแรกทรงพลังเสียจนผู้เขียนเกิดอาการขนลุก หัวใจเต้นแรง รู้สึกวูบวาบ

ทรงพลังมากจนระหว่างที่ทานข้าวอดเหลือบสายตาไปอ่านแล้วอ่านอีกไม่ได้

๑)  อาหารนี้ เป็นของกำนัลแห่งจักรวาล พื้นดิน ท้องฟ้า สรรพชีวิต และการทำงานหนักด้วยความรักความเอาใจใส่

๒)  ขอให้เรารับประทานอาหารอย่างมีสติ และด้วยความระลึกรู้บุญคุณ…เพื่อให้เรามีคุณค่าเพียงพอที่จะรับอาหารนี้

 

ตลอดชีวิตของเรา จะมีสักกี่ครั้งที่เราตั้งสติระลึกถึง “ที่มา” ของอาหาร

เคยบ้างไหมที่เราคิดว่าอาหารที่เราได้รับเป็น “ของกำนัล” จากธรรมชาติ…

และจากการทำงานหนักด้วยความรักความเอาใจใส่ของผู้คนมากมาย

 

ในเมื่อเรากำลังจะได้รับ “ของกำนัล” เราจึงควรจะรับประทานด้วย “ความขอบคุณ” และด้วย “สติ”

…เพื่อให้เรามี “คุณค่า” พอที่จะรับอาหารนี้!

 

ผู้เขียนรู้สึกวูบลึกเข้าไปในทรวงอก เมื่อได้ยินเสียงในใจตนเองถามขึ้นมาว่า “เรามีคุณค่าพอที่จะรับอาหารนี้แล้วหรือยัง?”

 

มีเสียงกังวานดังก้องขึ้นในใจต่อว่า “เราต้องทำตัวให้มี “คุณค่า” พอที่จะรับอาหารนี้…”

ความระลึกรู้ว่า “เราต้องทำตัวให้มีคุณค่าพอที่จะรับอาหารนี้” นั้น เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกในใจผู้เขียนตลอดมื้อนั้น และทุก ๆ มื้อ

กระตุกให้ฉุกคิด

การโดน “กระตุกให้ฉุกคิด”  หรือถ้าจะให้ตรงกว่าก็ต้องบอกว่า “กระตุกให้ตื่นรู้” นี้ก็เป็นการ “สอนแบบไม่สอน” อีกวิธีหนึ่งของเซน

ผู้เขียนรู้สึกว่าการโดนเรียกสติให้กลับมาอยู่กับลมหายใจโดยระฆังแห่งสติก่อนจะพิจารณาอาหารนั้น มีผลอย่างมากที่ทำให้ใจเกิดความสงบ เกิดสติที่พร้อมจะเรียนรู้

เมื่อสภาวะของใจพร้อมจะเรียนรู้  เพียงถ้อยคำเรียบง่ายในบทพิจารณาอาหารก็กลายเป็นถ้อยคำที่ทรงพลังพอที่จะกระตุกให้ตื่นรู้ได้

เมื่อใจตื่นรู้รับความจริงข้อนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติคือความรู้สึกอ่อนน้อมถ่อมตน  รับอาหารนั้นด้วยความขอบคุณและเคารพ  ตระหนักว่าเราเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ และสรรพสิ่งในจักรวาลล้วนเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียวกัน…

เราจะมองเห็นจักรวาล…ในจานข้าว…

มนตราแห่งเพลงสวดประกอบดนตรี

แต่ถ้าถามว่าชั่วขณะที่ผู้เขียนรู้สึกประทับใจอย่างที่สุดในวันแรกคืออะไร  ผู้เขียนคิดว่าคือในขณะที่กำลังนั่งสมาธิฟังเพลงสวดประกอบดนตรีที่คณะหลวงพี่แห่งหมู่บ้านพลัมสวดต้อนรับพวกเราอย่างอ่อนโยนในค่ำคืนวันแรก

หลังอาหารเย็น ทุกคนแยกย้ายกลับห้องไปอาบน้ำ เพื่อกลับมาพบกันใหม่ในหอสมาธิตอนค่ำ

ที่จริงบรรดาหลวงพี่ไม่ได้ขอให้ทุกคนนั่งสมาธิ เพียงแต่บอกว่าบทสวดนี้มีพลังและมีความอบอุ่นมาก  ขอให้เด็กเล็กขึ้นมานั่งตรงด้านหน้าใกล้ ๆ กับคณะหลวงพี่ที่ยืนพนมมือเรียงรายหน้าเวทีหลายสิบคน

ด้วยประสบการณ์จากคอร์สการเจริญสติแบบเถรวาท ผู้เขียนตัดสินใจนั่งสมาธิดูลมหายใจแล้วตั้งใจฟังตาม  เพราะอยากสัมผัสบทสวดนั้นด้วยใจที่สงบนิ่ง เป็นสมาธิ สำรวม และเคารพเต็มที่

และเพราะรู้ว่าการนั่งสมาธิฟังจะทำให้ร่างกายเราได้สัมผัสบทสวดนั้นอย่างเต็มที่เข้าไปในทุกอณู ทุกประสาทสัมผัส

ในขณะหลับตาดูลมหายใจอย่างสบาย ๆ อยู่นั้น ผู้เขียนรู้สึกแปลกใจที่ได้ยินเสียงไวโอลินแผ่วหวานกังวานขึ้นมาก่อนในความเงียบ…เยือกเย็น…สงบ…สบาย…เสียงโน้ตแต่ละตัวอ้อยอิ่งล่องลอยอยู่ในอากาศ

มีเสียงเครื่องดนตรีอื่นอีกสองสามชิ้นรับขึ้นมาเบา ๆ

ทั้งหอสมาธิเงียบสงัด มีเพียงเสียงดนตรีที่ค่อย ๆ ดังขึ้นอย่างอ่อนโยนราวกับจะปลอบประโลมหัวใจผู้ที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน

ในหัวแว่บถึงคำพูดท่านพุทธทาสที่ว่า เสียงดนตรีบรรเลงจากยุคก่อนนั้น ไม่ว่าจะเป็นจากตะวันตกหรือตะวันออก ล้วนมีจุดประสงค์กล่อมเกลาใจให้สงบนิ่งเป็นสมาธิ…

แล้วการสวดเสียงประสานในบท Namo Avalokiteshavara ก็กระหึ่มขึ้น  ดึงผู้เขียนออกจากภวังค์ความคิดกลับสู่ปัจจุบันขณะ

ถึงแม้เนื้อเพลงทั้งเพลงจะเป็นการกล่าวคำแสดงความนอบน้อมต่อพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร (เจ้าแม่กวนอิม)  พระโพธิสัตว์แห่งความเมตตากรุณา  โดยเอ่ยคำว่า Namo Avalokiteshavara ซ้ำไปซ้ำมา  แต่ท่วงทำนอง จังหวะ และความอ่อนโยนที่บรรดาหลวงพี่บรรจงตั้งจิตแผ่เมตตามาให้พวกเรานั้น  เป็นสิ่งที่มหัศจรรย์มาก ๆ เมื่อได้สัมผัสสด ๆ

ไม่ทันถึงครึ่งเพลง ผู้เขียนก็เกิดอาการปีติจากกำลังสมาธิ ขนลุก วูบวาบไปทั้งตัว  ท่วงทำนองเพลงสวดแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูสัมผัสของร่างกายจริง ๆ  น้ำตาซึมนิด ๆ  ไม่ใช่เพราะความเศร้า  แต่เป็นความซาบซึ้ง ตื้นตัน และขอบคุณ

เป็นความสุขที่มาพร้อมกับความรู้สึกขอบคุณ…

ความรู้สึกนอบน้อม ผุดขึ้นในใจเองอย่างเป็นธรรมชาติ…

เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าทำไมเขาถึงเรียกเด็กเล็กให้ไปนั่งด้านหน้า ๆ

ต้องย้ำอีกทีว่าประสบการณ์นี้เกิดขึ้นกับทุกคนได้จริง ๆ ถ้าท่านได้นั่งสมาธิฟังสด ๆ  อย่างตั้งใจและต่อเนื่อง

น่าเสียดายที่ผู้เขียนไม่สามารถนำบรรยากาศการฟังสด ๆ มาฝากคุณผู้อ่านได้  จึงขอนำคลิปเพลงสวดประกอบดนตรีดังกล่าวมาฝากแทนด้านล่างนี้

คลิปเพลงสวด Namo Avalokiteshavara โดยคณะนักบวชแห่งหมู่บ้านพลัม  มีท่านติช นัท ฮันห์ เป็นประธาน  ขอแนะนำให้หาเวลาฟังจนจบเพลง (14 นาที)  โดยจะเปิดคลอไประหว่างทำกิจกรรมใดก็ได้  เพราะเพลงจะมีพลังอันอบอุ่น อ่อนโยน เมตตา มากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งท่านติชตีระฆังแห่งสติตอนจบที่จะนำความสงบใจมาให้ผู้ได้ฟังอย่างสมบูรณ์

กิจกรรมวันแรกจบลงด้วยการส่งทุกคนเข้านอนด้วยความเงียบอันประเสริฐ (noble silence) หรือการปิดวาจา  เพื่อให้ทุกคนได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ พร้อมรับกิจกรรมในวันรุ่งขึ้นที่จะเริ่มต้นตั้งแต่ตี 5 ครึ่ง

ผู้เขียนและเพื่อนก้าวเดินช้า ๆ ด้วยสติบนผืนหญ้ากว้างใหญ่กลับไปที่เรือนที่พัก  คืนนั้นพระจันทร์เกือบจะเต็มดวง ส่องสว่างอยู่กลางเมฆ  ลมยามค่ำของคืนฤดูร้อนพัดมาเบา ๆ

อากาศบริสุทธิ์ของสถานที่ที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้ใหญ่และขุนเขานั้นช่างเป็นสิ่งที่มีค่าเหลือเกิน

รู้สึกขอบคุณความเงียบอันประเสริฐที่ทำให้เราได้รู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติรอบตัวอันแสนวิเศษนั้น

แม้จะรู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่าคอร์สภาวนานี้ต้องมีกิจกรรมดี ๆ อีกมากมายรออยู่ในวันต่อ ๆ ไปแน่ ๆ  ผู้เขียนก็รู้สึกมีความสุขใจแล้ว อิ่มเต็มแล้ว พอใจแล้วในปัจจุบันขณะ ณ เวลานั้น…

ขอบคุณหมู่บ้านพลัมสำหรับความสุขใจในวันแรก…

.

.

.

พบกับการเดินจงกรมท่ามกลางธรรมชาติยามเช้า  เซอร์ไพรส์สุดวิเศษจากหลวงปู่ การพักผ่อนอย่างสมบูรณ์ การสนทนาธรรม วิธีการสอนเรื่องสติและศีลที่ผ่านการไตร่ตรองมาแล้วอย่างลึกซึ้ง  และอื่น ๆ อีกมากมายในตอนหน้า

________________

ดร.ณัชรสนใจการพัฒนาตนเองเพื่อสร้างความสุขและความสำเร็จที่ยั่งยืนให้กับผู้อื่น   เขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเรื่องบทบาทของการเจริญสติในการพัฒนาภาวะผู้นำ ได้ประกาศนียบัตรการฝึกสติแบบเซนด้วยดาบซามูไรจากสำนักเซโตริว จบธรรมศึกษาขั้นเอก สนใจการเจริญสติ จิตวิทยาและวิทยาศาสตร์ทางสมอง

ได้ประกาศนียบัตรคอร์สฝึกสมอง Positive Neuroplasticity Training & Professional Course จาก ดร.ริค แฮนสัน ผู้เขียน “สมองแห่งพุทธะ”    สอบได้ประกาศนียบัตร NLP Coach และกำลังสะสมชั่วโมงไปสอบการเป็นโค้ชสากลระดับ ACC ของสหพันธ์การโค้ชนานาชาติ

มีผลงานเขียนและแปลแล้ว 8 เล่ม

สนใจผลงานเล่มล่าสุด “สำเร็จทางโลก เพราะสุขทางธรรม” คลิก ที่นี่

สนใจฝึก “การทำขนมวิถีเซน” กับดร.ณัชร คลิก ที่นี่

—————

สนใจฝึกเจริญสติเต็มรูปแบบแนวเถรวาท คลิก ที่นี่  

สนใจฝึกเจริญสติแนวหมู่บ้านพลัม คลิก ที่นี่

—————

เพจ “ดร.ณัชร” เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2556 ด้วยความตั้งใจที่จะทำความดีถวายในหลวง

—————

เพื่อไม่ให้พลาดโพสต์ดี ๆ จากทางเพจ  กรุณาไปที่เพจดร.ณัชรใน Facebook ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือ tablet แล้วกด Notifications (“รับการแจ้งเตือน”) ใต้ปุ่ม Like (“ถูกใจ”)  ให้เป็น “On” และเลือก “See First”

 

Please follow and like us:
0

สติ: เบื้องหลังความสำเร็จระดับโลก

cat lion

สติช่วยให้มองเห็นทุกอย่างลึกซึ้งขึ้น  โค้ชที่มีกำลังสติมากจะมองเห็นศักยภาพของผู้รับการโค้ชได้ชัดเจน

Cr ภาพ filfy.net

“Who are you?”

ชายชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งสบตาผู้เขียนแล้วถามขึ้นมา

เขาอยู่ในวัยกลางคน ดูทรงภูมิ จริงใจ อ่อนโยน  และอ่อนน้อมถ่อมตนด้วย

…แต่ตอนที่เขาถามคำถามนี้ เขาดูจริงจังมาก

เขาสบตาผู้เขียนอย่างนิ่ง ๆ และต่อเนื่อง  ให้ความรู้สึกว่าเขาคาดที่จะได้รับฟังคำตอบที่จริงจังจากผู้เขียนเช่นกัน

นี่ไม่ใช่การสนทนาเล่น ๆ

นี่คือ…การโค้ช…จากโค้ชระดับแนวหน้าของโลก

ซีรี่ส์ “เรื่องดี ๆ จากดร.ณัชร” เรื่องที่ 138 วันนี้ จะมาคุยกันเรื่อง “สติในการทำงานของมืออาชีพระดับโลก”

เมื่อเร็ว ๆ นี้ผู้เขียนได้ไปเข้าคอร์สฝึกอบรมการเป็นโค้ชระดับนานาชาติมา  โดยมีเพื่อนร่วมชั้นเรียนมาจากทั่วโลก

ว่าแต่อะไรคือการโค้ช?

นิยามของการโค้ช

การโค้ช หรือ Coaching คือ การร่วมมือกันระหว่างโค้ชและผู้ที่รับการโค้ช  โดยมีขั้นตอน กระบวนการ และจรรยาบรรณที่เป็นสากล  เพื่อเป็นการกระตุ้นให้ผู้รับการโค้ชได้เห็นโอกาสและเกิดแรงบันดาลใจในการใช้ศักยภาพที่แท้จริงของตนเอง

เพื่อสร้างความสำเร็จและความสุขทั้งในด้านส่วนตัวและในการทำงาน

การโค้ชเป็นเรื่องใกล้ตัวกว่าที่คิด

ถึงแม้การโค้ชแบบสากลจะมีที่มาจากโลกตะวันตก  แต่ผู้เขียนคิดว่าในเอเชียเราก็มีการโค้ชกันมาหลายพันปีแล้ว  อย่างน้อย ๆ คือในบริบทของการถ่ายทอดวิธีปฏิบัติธรรม

จากการทำหน้าที่เป็นผู้สอบอารมณ์ในคอร์สการเจริญสติวิปัสสนามา 15 ปี  ผู้เขียนพบว่าวิธีการทำงานของผู้สอบอารมณ์นั้นคล้ายการเป็นโค้ช คือ

  1. ถามคำถามที่จะดึงศักยภาพผู้ปฏิบัติธรรมออกมา
  2. ตั้งใจรับฟังดัวยสติและความเมตตาปรารถนาดี
  3. จุดประกายและมอบพลังให้ผู้ปฏิบัติธรรมไปเพียรกำหนดสติต่ออย่างต่อเนื่องจนได้คำตอบด้วยตนเอง
  4. คอยติดตามผล ชมเชยและให้กำลังใจเป็นระยะ ๆ และ
  5. ถ้าผู้ปฏิบัติธรรมขี้เกียจทำก็ต้องมีการเตือนสติอย่างจริงจังหนักแน่นบ้างเหมือนกัน

กระทบไหล่โค้ชระดับโลก

ในวันที่ไปเรียนนั้น  ผู้เขียนรู้สึกดีใจมากที่สามารถยกมือทันเป็นคนแรกเมื่อ Jean-Francois Cousin วิทยากรรับเชิญประกาศขออาสาสมัครเพื่อเขาจะได้สาธิตการโค้ชให้ชั้นเรียนดู

ที่ว่าดีใจมากนั้นเพราะว่า Jean-Francois ไม่ใช่โค้ชธรรมดา ๆ แต่เป็นถึงระดับ Master Certified Coach (MCC) ของสหพันธ์การโค้ชนานาชาติ (ICF)

JF

Jean-Francois Cousin หนึ่งในโค้ชระดับแนวหน้าของโลก  Cr ภาพจาก greatness.coach

ซึ่งแปลว่านอกเหนือจากการเข้ารับการอบรมอย่างเข้มข้นหลายร้อยชั่วโมงแล้ว  เขายังต้องสะสมชั่วโมงการเป็นโค้ชถึง 2,500 ชั่วโมง จากลูกค้าอย่างน้อย 35 รายที่ไม่ซ้ำกัน

Jean-Francois ทำหน้าที่โค้ชให้กับผู้บริหารระดับสูงสุดมาแล้วถึง 5 ทวีปอย่างได้ผล ทุกวันนี้เขาเดินทางไปโค้ชผู้บริหารในประเทศต่าง ๆ ตลอดเวลา และได้รับเลือกให้เป็นกรรมการบริหารของสหพันธ์การโค้ชนานาชาติด้วย

แล้วผู้เขียนได้เรียนรู้อะไรจากโค้ชระดับโลกคนนี้บ้าง?

โค้ชที่ดีต้องมีสติต่อเนื่อง

สิ่งแรกที่ผู้เขียนสังเกตเห็นตั้งแต่ Jean-Francois เริ่มบรรยายก่อนสาธิตคือ  เขาเป็นคนที่มีสติรู้ตัวทั่วพร้อมเสมอในทุกสิ่งที่เขาทำ

ผู้เขียนเชื่อมั่นเช่นนั้นเพราะครั้งที่ผู้เขียนทำหน้าที่เป็นวิทยากรของมูลนิธิศูนย์วิปัสสนาเชียงใหม่ เคยได้รับการฝึกจากวิปัสสนาจารย์ให้มีวิธีคอยสังเกตว่าผู้ปฏิบัติธรรมคนไหนกำลังเจริญสติอยู่ ในกิจกรรมประจำวันและคนไหนไม่ได้กำหนดสติ

อาจจะอธิบายสั้น ๆ ตรงนี้ลำบากอยู่สักหน่อยว่ามีวิธีการดูอย่างไร  แต่ถ้าจะยกตัวอย่างจากกรณีของ Jean-Francois ให้คุณผู้อ่านเห็นภาพก็คือ…

ในบรรดาวิทยากรทุกคนของการสัมมนาครั้งนี้ เขาเป็นคนเดียวที่เวลายืนบรรยายและเดินไปเดินมาหน้าห้องไม่เคยสะดุดปลั้กไฟแบบฝังพื้นที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นตรงกลางห้องเกะกะบริเวณผู้บรรยายถึงสามปลั๊กเรียงกันเลยสักครั้ง

ทั้ง ๆ ที่ระหว่างการบรรยายเขาจะไม่หลุกหลิกมองพื้นเลย  แต่จะคอยสบตาเพื่อสื่อสารแบบสองทางกับทุก ๆ คนในห้องตลอดเวลา

ที่ว่าสองทางคือ สายตาของเขาจะทั้งสื่อสิ่งที่เขาพูดออกไป และรับเอาสิ่งที่เขา “สัมผัสได้” จากผู้ฟังเข้าไปด้วย เขาจะรู้ทันทีว่าตรงไหนเริ่มมีคนในชั้นเรียนไม่เข้าใจ  แล้วเขาก็จะอธิบายเพิ่มหรือเปลี่ยนวิธีการอธิบายทันทีจนทุกคนเข้าใจ

โดยเราไม่ต้องยกมือถามเลย

กล่าวได้ว่าการมีสติทำให้เขาเป็นนักสื่อสารที่ดี เป็นครูที่ดี เป็นโค้ชที่ดี

และแน่นอน การมีสติย่อมทำให้คนเราทุกคนเป็นผู้บริหารที่ดี เป็นพ่อแม่ที่ดีได้ด้วย

ถ้าคุณผู้อ่านเคยฝึกการเจริญสติวิปัสสนามาบ้าง คุณจะรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะรักษาสติไว้ “ที่นี่” และ “เดี๋ยวนี้” ต่อกันได้นาน ๆ

ผู้เขียนทึ่งมากเมื่อเขาเดินถอยหลังกลับไปจากกลางห้องเพื่อจะเขียนกระดาน  แล้วสามารถกวาดเท้าเลี้ยวผ่านปลั๊กทั้งสามปลั๊กนั้นไปได้ทุกปลั๊กอย่างนุ่มนวลทุกครั้งราวกับมี “ตาหลัง” เพราะเขายังคอยสบตาพวกเราอยู่ตลอดเวลา ไม่ได้เหลียวหลังหันกลับไปมองที่พื้นเลย

เขาทำให้ผู้เขียนนึกถึงปรมาจารย์วิชาดาบซามูไรของญี่ปุ่นที่ผู้เขียนเคยไปเรียนด้วยเมื่อหลายปีที่แล้ว  ท่านเหล่านั้นสามารถกรีดดาบคมกริบเก็บเข้าฝักได้อย่างแม่นยำรวดเร็วโดยไม่ต้องก้มลงมองเช่นกัน

ระหว่างที่เขาตั้งคำถามป้อนผู้เขียนในการสาธิตการโค้ชนั้น ผู้เขียนสัมผัสได้ถึงพลังของสติกับสมาธิที่จดจ่อ ต่อเนื่อง และเป็นปัจจุบันมาก

ไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาหรือการฟังของเขาไปได้เลย

โค้ชที่ดีต้องรู้วิธีถาม

คำถามเปิดของเขานับว่ายากพอดูสำหรับผู้เขียน  ถ้าเป็นคุณผู้อ่านอยู่ ๆ ถูกถามว่า “Who are you?”  ที่หน้าชั้นเรียน คุณจะตอบว่าอะไร?

ผู้เขียนอึกอักอยู่นาน พยายามหาคำตอบ แล้วในที่สุดก็ตอบเขาไปว่าเป็นคำถามที่ยากมาก เพราะประสบการณ์ปฏิบัติธรรมใน 15 ปีที่ผ่านมานั้นทำให้รู้ว่าแท้ที่จริงตัวตนของเรานั้นไม่มี ทุกอย่างเป็นอนัตตา กายใจเราเกิดดับอยู่ทุกขณะจิต

ดังนั้นถ้าจะให้ตอบจริง ๆ ก็คงต้องตอบว่า ที่คุณเห็นอยู่ตรงหน้าคุณนี้ก็เป็นเพียงกายและใจเท่านั้น เหมือน ๆ กับคุณนั่นแหละ

“What you see in front of you is just body and mind.   Just like you.”  ผู้เขียนมองตาเขากลับแล้วจึงตอบ  ใจเต้นตึกตักเพราะเกรงว่าการตอบตามความรู้สึกจริง ๆ ของผู้เขียนจะฟังดูกวน ๆ ไปนิด

แต่ปรากฏว่าถึงตรงนี้ Jean-Francois ซึ่งมองตาผู้เขียนอยู่ตลอดกลับยิ้มออกมาน้อย ๆ

เป็นรอยยิ้มของผู้ที่ “รู้” หรือที่ฝรั่งเรียกว่า knowing smile

JF Coaching Nash 1

ผู้เขียนในขณะพยายามนึกหาคำตอบ โดยมี Jean-Francois นั่งรอฟังอย่างใจเย็น และจับตามองอย่างตั้งใจ

รอยยิ้มนั้นสื่อว่า Jean-Francois ต้องทำการบ้านมาแน่นอนจึงรู้ว่านักเรียนทั้งสิบกว่าคนในวันนั้นเป็นใคร ดังนั้นเขาควรจะถามคำถามอย่างไรกับใคร

รอยยิ้มของเขาหลังจากที่ผู้เขียนตอบเสร็จเป็นการสื่อสารแบบใจถึงใจที่นิกายเซนในญี่ปุ่นเรียกว่า isshin denshin

เขายิ้มราวกับจะบอกว่า “รู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงถามคำถามนี้กับเธอ”

โค้ชที่ดีต้องเป็นเหมือนปรมาจารย์ด้านเซน

ปรมาจารย์เซน โดยเฉพาะสายรินไซ เซน จะมอบ “โคอัง” หรือปริศนาธรรมให้กับลูกศิษย์ เพื่อให้ไปขบคิดแล้วเกิดความตื่นรู้ “ซาโตริ” ได้ด้วยตนเอง

ฉันใดฉันนั้น คำถามแรก ๆ ที่โค้ชควรถามต้องเป็นคำถามที่สร้างความตื่นรู้ ความตระหนักรู้เกี่ยวกับตัวเองให้กับผู้รับการโค้ช

ทำไมจึงคำถามแรกที่สร้างความตื่นรู้ถึงสำคัญ?

มันสำคัญเพราะจะช่วยให้ผู้รับการโค้ชไปถึงเป้าหมายในชีวิตได้ง่ายขึ้น

เพราะต่อให้เรามีเป้าหมายในอนาคตที่ชัดเจนแล้วว่าคืออะไร อยู่ที่ใด  แต่ถ้าเรายังไม่มีความตระหนักรู้เกี่ยวกับตัวเองว่า “ในขณะนี้” ตัวเราเป็นอย่างไร อยู่ในสถานการณ์อย่างไร  ก็ยากที่จะรู้วิธีไปถึงเป้าหมายได้

รู้แค่เป้าหมาย ใช่ว่าจะสำเร็จ

คล้าย ๆ กับว่าเรารู้แล้วว่าตำแหน่งของจุด B ที่เราอยากไปอยู่ที่ใด  แต่กลับไม่รู้ว่าจุด A ที่เป็นจุดเริ่มต้นอยู่ตรงไหน

แล้วจะออกเดินไปได้อย่างไรล่ะ จริงไหม?

แต่ถ้าเราตระหนักรู้อย่างชัดเจนว่าเราอยู่ที่ไหนในปัจจุบันขณะแล้ว เราย่อมคาดการณ์ได้ระดับหนึ่งว่า  เราต้องเดินไปในทิศไหน ต้องผ่านอุปสรรคอะไร  มีตัวช่วยอะไรบ้าง อีกไกลแค่ไหนเราถึงจะถึงจุดหมายปลายทาง

และระหว่างนั้นเราสามารถหยุดพักชื่นชมความคืบหน้าได้ตรงไหนบ้าง

โค้ชที่ดี ต้องสามารถใช้สติ “อ่าน” ให้ขาด

Jean-Francois จบการโค้ชผู้เขียนโดยการถามคนในชั้นเรียนว่า สังเกตเห็นอะไรในตัวผู้เขียนเมื่อโดนถามบ้าง ไม่ว่าจะเป็นภาษาร่างกายสีหน้าท่าทางน้ำเสียง ฯลฯ

แล้วในคำตอบของผู้เขียนนั้นสื่อถึงอะไรอยู่บ้าง

JF Coaching Nash

Jean-Francois ถามชั้นเรียนว่าสังเกตเห็นอะไรบ้างจากการที่เขาโค้ชผู้เขียนในครั้งนี้  โดยผู้เขียนซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาก็คอยจดตามด้วย

เพราะการจะโค้ชใครให้ได้ผลจริง ๆ นั้น แค่ฟังจากคำบอกเล่าด้วยคำพูดของเจ้าตัวอย่างเดียวนับว่าไม่พอ  แต่ต้องมีสติตระหนักรู้และสามารถอ่าน “สิ่งที่เขาไม่ได้พูดออกมาเป็นคำพูด” ได้ด้วย  จึงจะสามารถทำหน้าที่โค้ชได้ดีอย่างแท้จริง

ไม่ว่าคุณจะทำอาชีพอะไร  ขอจงเพียรนำสติเข้าไปใช้ในการทำงานทุก ๆ วันเถิด  มันจะทำให้คุณทำงานได้อย่างเป็นมืออาชีพ และใครจะรู้ วันหนึ่งคุณอาจก้าวขึ้นถึงระดับโลก

ผู้เขียนขอทิ้งท้ายด้วยคำถามสำหรับคุณผู้อ่านทุกคนว่า…คุณคือใคร?

เพราะการก้าวสู่ความสำเร็จในชีวิต  ต้องเริ่มจากการรู้ว่าเรายืนอยู่ตรงไหนก่อน

ขอเป็นกำลังใจให้กับทุก ๆ ท่าน!

________________

ดร.ณัชรสนใจการพัฒนาตนเองเพื่อสร้างความสุขและความสำเร็จที่ยั่งยืนให้กับผู้อื่น   เขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเรื่องบทบาทของการเจริญสติในการพัฒนาภาวะผู้นำ ได้ประกาศนียบัตรการฝึกสติแบบเซนด้วยดาบซามูไรจากสำนักเซโตริว จบธรรมศึกษาขั้นเอก สนใจการเจริญสติ จิตวิทยาและวิทยาศาสตร์ทางสมอง

ได้ประกาศนียบัตรคอร์สฝึกสมอง Positive Neuroplasticity Training & Professional Course จาก ดร.ริค แฮนสัน ผู้เขียน “สมองแห่งพุทธะ”    สอบได้ประกาศนียบัตร NLP Coach ผ่านคอร์ส Mindfulness Coaching โดยอ.ดร.วรภัทร์ ภู่เจริญ และกำลังสะสมชั่วโมงไปสอบการเป็นโค้ชระดับ ACC ของสหพันธ์การโค้ชนานาชาติ

มีผลงานเขียนและแปลแล้ว 8 เล่ม

สนใจผลงานเล่มล่าสุด “สำเร็จทางโลก เพราะสุขทางธรรม” คลิก ที่นี่

—————

สนใจฝึกเจริญสติเต็มรูปแบบคลิก ที่นี่  

—————

เพจ “ดร.ณัชร” เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2556 ด้วยความตั้งใจที่จะทำความดีถวายในหลวง

—————

เพื่อไม่ให้พลาดโพสต์ดี ๆ จากทางเพจ  กรุณาไปที่เพจดร.ณัชรใน Facebook ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือ tablet แล้วกด Notifications (“รับการแจ้งเตือน”) ใต้ปุ่ม Like (“ถูกใจ”)  ให้เป็น “On” และเลือก “See First”

 

Please follow and like us:
0

เรื่องอัศจรรย์วันไปเล่าเรื่องในหลวง

ในหลวงทรงครุยในหอประชุม

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวร.๙ พระราชทานพระบรมราโชวาทแก่บัณฑิตใหม่

Cr หอประวัติจุฬา

คุณผู้อ่านเคยรู้สึกว่าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวร.๙ ทรงประทับอยู่ด้วยในที่ที่คุณผู้อ่านอยู่หรือไม่ แม้ในความจริงแล้วพระองค์ท่านจะไม่ได้ทรงประทับอยู่ ณ ที่นั้นด้วยพระองค์เองก็ตาม?

ซีรี่ส์ “เรื่องดี ๆ จากดร.ณัชร” เรื่องที่ 137 วันนี้ จะมาคุยกันถึง  “เรื่องอัศจรรย์วันไปเล่าเรื่องในหลวง”

ที่มาของเรื่องอัศจรรย์

เมื่อต้นปีนี้ผู้เขียนได้รับเกียรติจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ ให้ไปเป็น ๑ ใน ๑๔ นิสิตเก่าที่ร่วมพูดในงานฉลอง ๑๐๐ ปีจุฬาที่ทางคณะจัด ชื่องานว่า “เป็ดเปลี่ยนโลก”

นักนิเทศศาสตร์ได้ชื่อว่าเป็น “เป็ด” เพราะตามเนื้อหาของสายงาน เราต้องสามารถทำงานได้ทุกอย่างในหลากหลายสาขา เปรียบดังเป็ดที่เดินก็ได้ ว่ายน้ำก็ได้ และบินก็ได้

ถึงจะทำงานได้หลากหลาย แต่เราก็รู้ตัวว่าเราไม่ได้เก่งกาจเป็นเลิศในเรื่องใดเป็นพิเศษ  เหมือนเป็ดที่ไม่ได้เป็นสัตว์ที่เดินเร็วที่สุด ว่ายน้ำได้อึดที่สุด หรือบินได้สูงสุด

อย่างไรก็ตาม คณะผู้จัดงานเชื่อว่า ถึงแม้เราจะเป็นแค่เป็ด แต่เราก็ได้มีโอกาสรับใช้สังคมในหลาย ๆ ด้าน และมีส่วน “เปลี่ยนโลก” หรือมอบสิ่งที่มีคุณค่าให้กับโลกบ้างไม่มากก็น้อยผ่านวิชาชีพที่เกี่ยวข้องกับ “การสื่อสาร” ซึ่งเป็นแก่นหลักของงานนิเทศศาสตร์ทุกประเภท

งานต้องเลื่อนเพราะหัวใจทุกคนแหลกสลาย

เดิมนั้น งาน “เป็ดเปลี่ยนโลก” จะมีขึ้นในวันอาทิตย์ที่ ๑๖ ตุลาคม ๒๕๕๙  แต่ด้วยเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันที่นำความปวดร้าวหัวใจสลายมาสู่คนไทยทั้งประเทศในวันพฤหัสที่ ๑๓ ตุลาคม จึงทำให้ผู้จัดเลื่อนงานออกไป

ผู้เขียนก็คงเป็นเหมือนกับคุณผู้อ่านทุก ๆ ท่านที่ตอนนั้นไม่มีแก่จิตแก่ใจที่จะทำอะไร  เนื้อหาเดิมที่เตรียมไว้ก็ไม่อยากพูดอีกแล้ว…

ในใจคิดแต่เพียงว่า  ถ้างานนี้กลับมาจัดขึ้นอีกเมื่อไหร่ จะขอใช้โอกาสนี้พูดเฉลิมพระเกียรติและสืบสานพระราชปณิธานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวร.๙ ผู้เป็นที่รักยิ่งของพวกเราให้ได้!

แต่จะทำอย่างไรล่ะที่จะพูดเฉลิมพระเกียรติและสืบสานพระราชปณิธานให้อยู่ในประเด็น “เป็ดเปลี่ยนโลก” หรือ “การสื่อสารที่เปลี่ยนโลก”?

นั่งสมาธิแล้วได้คำตอบ

หลังจากการนั่งสมาธินับครั้งไม่ถ้วน และการอธิษฐานจิตถึงพระองค์ท่านทุก ๆ ครั้ง ในที่สุดผู้เขียนก็คิดออกว่าจะพูดเรื่องอะไร  (คลิปการพูดเวอร์ชั่นเต็ม ๘ นาทีอยู่ด้านท้ายบทความนี้  ส่วนเวอร์ชั่นที่ออกอากาศทางช่อง ๓ ไปแล้วเป็นเวอร์ชั่นสั้นแค่ ๕ นาที)

การพูดต่อหน้าคนไม่ใช่เรื่องง่าย

ผู้เขียนเชื่อว่าคุณผู้อ่านน่าจะเคยนำเสนอผลงานต่อหน้าผู้คนมาบ้าง  หรือต่อให้คุณเป็นคุณแม่บ้านที่เลือกที่จะเสียสละดูแลครอบครัวอยู่กับบ้าน คุณก็คงจะเคยมีประสบการณ์พูดหน้าห้องสมัยเรียนหนังสือ หรือ พูดต่อหน้าผู้อื่นในโอกาสต่าง ๆ อย่างเช่นการอวยพรงานแต่งงานกันบ้าง

คุณก็เป็นเหมือนผู้เขียนใช่ไหม ที่ถ้างานยิ่งสำคัญเท่าใด คุณยิ่งต้องใส่ใจค้นคว้า คิดให้ตกผลึก ร่างเนื้อหา และซ้อมอย่างจริงจังล่วงหน้าเป็นเวลานาน

ผู้เขียนเองต้องออกตัวก่อนว่าไม่ได้เป็นนักพูด  คราวนี้จะต้องพูดครั้งแรกในงานใหญ่ที่มีความสำคัญทางจิตใจเป็นอย่างยิ่ง และต้องพูดต่อหน้าคนอย่างน้อย ๕๐๐ คน (ตั๋วเต็มทุกที่นั่ง) แถมยังมีการถ่ายทำโดยสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง ๓ เพื่อนำไปออกอากาศอีก…

…คุณผู้อ่านคงเดาได้ว่าผู้เขียนรู้สึก “เกร็ง” เพียงใด

และเกร็งมากยิ่งขึ้นเพราะนักพูดอีก ๑๓ ท่านล้วนเป็นมืออาชีพ  ไม่ว่าจะเป็นพี่จุ้ย หรือ ศุ บุญเลี้ยง แห่งวงเฉลียง, พี่อ้อย DJ ชื่อดังแห่ง Club Friday, พี่ซัน มาโนช พุดตาล, ครูลูกกอล์ฟ ครูสอนภาษาอังกฤษชื่อดัง, ครูเงาะ โค้ชด้านการแสดง

พี่เก้ง จิระ มะลิกุล ผู้กำกับภาพยนตร์จาก GDH, พี่จิมมี่ ไลฟ์โค้ชระดับแนวหน้า, น้องบี๋ นักสร้างแบรนด์ผู้สร้างพลังบวกให้กับสังคมไทย, น้องอั๋ย เบื้องหลังโฆษณาเปลี่ยนสังคมของ สสส., พี่จิน่า หัวเรือใหญ่ของ GDH, น้องปิ๊ปโป้ ผู้ก่อตั้ง storylog

พี่แหม่ม ยุพา เพ็ชรฤทธิ์ อดีตนักข่าวทีวีดังที่ผันตัวมาทำสารคดีเพื่อสังคม, น้องปิง ผู้เขียนบทและผู้กำกับซีรี่ส์ฮอร์โมน

อ่านรายชื่อนักพูดท่านอื่น ๆ แล้ว ผู้เขียนเชื่อว่าคุณผู้อ่านส่วนใหญ่คงจะเข้าใจความ “เกร็ง” ของผู้เขียนที่มองตัวเองเป็น “เด็กวัด” ธรรมดา ๆ คนหนึ่งได้ไม่ยากนัก

ยิ่งตั้งใจจะไปพูดเรื่องสำคัญอย่างนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เบื้องหลังการเตรียมตัวและเตรียมใจ

ในเมื่อผู้เขียนไม่ได้เป็นนักพูดก็ต้องเริ่มศึกษาโดยการไปหาตัวอย่างคลิปการพูดดี ๆ ที่มีประโยชน์อย่าง TED Talk มาดู

แล้วก็ตระเวนหาหนังสือเกี่ยวกับการพูดมาศึกษา  เช่น The Official Guide to TED Talk และ Talk Like TED

ยิ่งเห็นตัวอย่างดี ๆ จำนวนมากกลับยิ่งเครียด  ผู้เขียนเดาว่าจิตใต้สำนึกคงจะตั้งเป้าไว้สูงเกินไป

ในที่สุดจึงคิดได้ว่าว่า  เราจะพูดอย่างจริงใจในแนวพุทธนี่แหละ คือ จะพูดด้วยความรู้สึกว่าตนเองเป็น “ผู้ให้” โดยไม่หวังอะไรตอบแทน

“เราจะมอบความรู้และประสบการณ์เท่าที่เราพอมีให้เป็นวิทยาทานและธรรมทานแด่ท่านผู้ฟังทุกคน”

เมื่อตั้งใจว่าเราจะทำหน้าที่เป็นผู้ให้เท่านั้นโดยไม่คาดหวังผล  จิตใจก็ปลอดโปร่งขึ้นอีกมาก

แก้แล้วแก้อีก ซ้อมแล้วซ้อมเล่า

แต่ก็ไม่ได้แปลว่าพอเตรียมใจได้แล้วการเตรียมตัวจะง่ายขึ้น  เพราะขั้นตอนการร่างบทพูดเพียงอย่างเดียวนั้นผู้เขียนทั้งเขียนแล้วแก้ เขียนแล้วก็ปรับใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำอีก

เชื่อหรือไม่ว่าไฟล์สุดท้ายที่ใช้ซ้อมพูดเป็นไฟล์หมายเลขที่ ๒๐!  และแต่ละไฟล์ก็แก้แล้วแก้อีกเสียจนพรุน

ส่วนการซ้อมนั้นไม่ต้องพูดถึง  แม้ผู้เขียนต้องทำงานอย่างอื่นมากเพียงใด ก็จะเพียรพยายามหาทางซ้อมแล้วซ้อมอีกในทุก ๆ โอกาส ขับรถไปซ้อมพูดไปอยู่คนเดียวในรถก็เคย  วิ่งออกกำลังบนเครื่องวิ่งแล้วซ้อมพูดในใจไปด้วยก็เคย

จุดประสงค์การซ้อมนั้นมีทั้งเพื่อจับเวลาและเพื่อปรับการใช้คำให้พูดถนัดขึ้น

แต่ที่สำคัญก็คือ เพื่อให้จำเนื้อหาทั้งหมดซึ่งมีความยาวประมาณ ๖ หน้ากระดาษ A4 ให้ได้ทุกคำ!

กว่าพวกเราทุกคนจะได้ซ้อมใหญ่ในสถานที่จริง คือโรงภาพยนตร์ IMAX ที่สยามพารากอนนั้นก็เป็นวันพูดจริงแล้ว  โดยได้ซ้อมใหญ่ในตอนเช้าเพื่อเตรียมพูดในตอนบ่าย

ทุกคนมีโอกาสซ้อมเพียงรอบเดียว….

ถึงชาวนิเทศศาสตร์ทุกคนจะขึ้นชื่อว่า “ทำได้” ทุกเรื่อง แต่ในวินาทีนั้น มันคือ “พลาดไม่ได้!”

ยิ่งใกล้เวลา ยิ่งลืมบท

ไม่ว่าจะเตรียมตัวมามากเพียงใด และไม่ว่าจะพยายามเจริญสติเพียงใด ยิ่งใกล้เวลาจริง ผู้เขียนก็ยิ่งตื่นเต้น  ได้ยินเสียงหัวใจตนเองเต้นดังโครม ๆ  รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

จนกระทั่งวินาทีเกือบจะสุดท้าย ทีมงานเชิญผู้พูดทั้งหลายเข้าไปเตรียมตัวรอขึ้นพูด  ผู้เขียนก็ยังตื่นเต้นอย่างหนัก พวกเราถูกจัดให้ขึ้นไปรออยู่บนแถวที่นั่งด้านหลังสุดของโรงภาพยนตร์  ซึ่งมองลงมาเห็นเวที และท่านผู้ชมทั้งหมด…

…คุณผู้อ่านคงเดาได้ว่าขณะนั้นผู้เขียนตื่นเต้นแค่ไหน…มือกำบทแน่น…นึกตำหนิตัวเองในใจว่าไม่น่าอัญเชิญพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวร.๙ มาปิดบทพูดของตนเองเลย

เพราะในวินาทีนั้นผู้เขียนตื่นเต้นจนจำอะไรไม่ได้สักอย่างแม้แต่สิ่งที่ตัวเองเขียนเองกับมือ  ยิ่งพระราชดำรัสยิ่งไม่ต้องพูดถึง

…ตอนนั้นยิ่งพยายามท่องมากแค่ไหน  ความกังวลก็ทำให้ลืมพระราชดำรัสอยู่ตลอด  ถ้าจำช่วงแรกได้ ก็จะลืมช่วงหลัง  บางครั้งก็ลืมช่วงกลาง ๆ

…ยิ่งเวลาใกล้เข้ามา  ยิ่งรู้สึกตระหนก  รู้สึกว่ายังท่องพระราชดำรัสจนสมบูรณ์ไม่มีผิดเลยไม่ได้สักครั้ง  จะมาเปลี่ยนบทพูดนาทีสุดท้ายนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว….

ผู้เขียนเคยแต่อ่านมาว่า เวลาที่คนเรามีความกระวนกระวายหรือเครียดมาก ๆ ฮอร์โมนความเครียดชื่อคอร์ติซอลจะหลั่ง ซึ่งหนึ่งในผลของมันคือทำให้ลืมอะไรไปชั่วคราวได้  ยิ่งเครียดต่อเนื่องนาน ความจำก็จะยิ่งแย่

เพิ่งจะเข้าใจตอนนั้นด้วยตนเองว่าอาการจริงของการสูญเสียความจำระยะสั้น (short-term memory loss) มันหนักหนาสาหัสอย่างไร…

จะว่าไปแล้วมันก็คือธรรมะจากบทสวดทำวัตรเช้าที่ขึ้นมาแสดงตัวว่า “สัญญา อนิจจา” หรือ ความจำได้หมายรู้นั้นไม่เที่ยง นั่นเอง

แต่จะต้องขึ้นพูดต่อหน้าคนจำนวนมากในอีกไม่กี่นาทีนี้แล้ว…จะทำอย่างไรดีในเมื่อ…จำอะไรไม่ได้เลย?!!!

จุดเปลี่ยน

ทันใดนั้น ไฟในโรงภาพยนตร์ก็มืดลง และเสียงเพลงบรรเลงเพลงสรรเสริญพระบารมีก็ดังขึ้น…

…ผู้คนทั้งโรงพุ่งลุกขึ้นยืนพรึ่บพร้อมกัน นิ่งสงบถวายความเคารพ…ใจของพวกเราอยู่ที่เดียวกัน…ทั้งนักพูด และผู้มาฟัง

…แล้วสิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น…

…ผู้เขียนรู้สึกขนลุกซู่อย่างแรงตั้งแต่หัวจดเท้า ร่างกายรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว จิตใจที่กระวนกระวายกระสับกระส่ายอย่างหนักก่อนหน้านี้ตลอดช่วงเช้าสงบนิ่งลงอย่างสิ้นเชิง  จิตนิ่งเป็นสมาธิ…

…ท่วงทำนองเพลงสรรเสริญพระบารมีที่คุ้นเคยดูเหมือนจะแทรกซึมกระหึ่มเข้าไปในร่างกายทุก ๆ อณู  พลังบางอย่างโอบอุ้มรอบตัวผู้เขียนเอาไว้…

…ความตื่นตระหนก ความกลัว ความไม่มั่นใจหายไปสิ้น…เหลือแต่ความปีติ ความอิ่มเอิบใจ ความมั่นใจ…

…ราวกับมีอะไรบางอย่างมาบอกว่า…เราทำถูกแล้ว…และเรามาอยู่ที่นี่ เพื่อทำหน้าที่นี้ เพราะใคร…

…มือที่กำบทพูดเอาไว้แน่นค่อย ๆ คลายลง…

เมื่อเกิดสติระลึกขึ้นมาได้ว่า เรามา “ทำหน้าที่” อะไรที่นี่  ความมุ่งมั่นที่จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเพื่อเฉลิมพระเกียรติและสืบสานพระราชปณิธานก็ตั้งมั่นขึ้นอย่างไม่คลอนแคลน…

…น่าแปลกที่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจน่าจะเป็นเรื่องนามธรรม  แต่ในวินาทีที่ยืนถวายความเคารพระหว่างเพลงสรรเสริญพระบารมีนั้น ผู้เขียนกลับสัมผัสบางอย่างได้ด้วยร่างกาย…เป็นความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นจริงนานมาแล้ว….

พลังอัศจรรย์ดุจในวันที่ได้เข้าเฝ้าฯ

…นั่นคือความรู้สึกเดียวกันกับเมื่อผู้เขียนพุ่งลุกขึ้นยืนพรึ่บพร้อมกับบัณฑิตอื่น ๆ ร่วมพันคนในหอประชุมจุฬา ขณะที่เพลงสรรเสริญพระบารมีดังขึ้น…

…และในวินาทีนั้นพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวร.๙ ก็ทรงเสด็จพระราชดำเนินออกมาจากด้านหลังเวที และมาประทับยืนหน้าที่ประทับ กวาดพระเนตรไปรอบ ๆ เพื่อรับการถวายความเคารพจากพวกเราเหล่าบัณฑิตใหม่…

…กลับมาที่โรงภาพยนตร์ IMAX ในวันนั้น ผู้เขียนยืนตัวตรงถวายความเคารพเหมือนวันที่ใส่ครุยบัณฑิต น้ำตาซึมขึ้นมาเองในขณะที่เพลงสรรเสริญพระบารมีใกล้จบ ร่างกายผู้เขียนสัมผัสได้ถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวร.๙  เป็นความรู้สึกเดียวกันกับตอนที่ได้รับพระราชทานพระบรมราโชวาทในวันนั้น…

ทรงพระราชทานหลักการทำงานว่า “…การใช้วิชาการ จะต้องใช้ด้วยความสุจริตบริสุทธิ์ใจและความสุขุมรอบคอบ เพื่อประโยชน์สร้างสรรค์อย่างแท้จริง…”

ทรงพระราชทานพรว่า  “…ขออวยพรให้บัณฑิตใหม่เข้มแข็งสมบูรณ์ด้วยกำลังกาย กำลังใจ กำลังความคิดสติปัญญา…”

ผู้เขียนได้สติขึ้นมาในวินาทีนั้นว่า  หลักการทำงานให้บรรลุผลก็ได้รับพระราชทานมาแล้ว  พรอันสูงสุดก็ได้รับพระราชทานมาแล้ว…

เรามีความสุจริตบริสุทธิ์ใจเต็มที่…ดังนั้น จึงไม่มีอะไรที่ต้องกังวลอีก!

เสียงในใจผู้เขียนกระซิบขึ้นมาเบา ๆ ว่า “ข้าพระพุทธเจ้าจะไม่ทำให้พระองค์ทรงผิดหวัง  ขอถวายการพูดต่อไปนี้แด่ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท…”

เมื่อเพลงจบลงและผู้เขียนทรุดตัวลงนั่ง  ผู้เขียนรู้สึกได้ว่าคนที่เพิ่งนั่งลงตอนนี้เป็นคนละคนกับคนที่พุ่งลุกขึ้นยืนตอนนั้น  ลมหายใจช้าลงเป็นปกติ  หัวใจไม่เต้นโครมครามอีกต่อไป  สติและสมาธิตั้งมั่น รอเวลาอย่างใจเย็นที่จะถูกเรียกให้ไปขึ้นพูด

ในที่สุดเวลาที่รอคอยก็มาถึง  แม้จะมีพูดสะดุดไปบ้างเล็กน้อย แต่ผู้เขียนก็จำบทพูดได้ทุกคำ ทุกตัวอักษร  จำพระราชดำรัสได้ครบถ้วนไม่ตกหล่น  นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ซ้อมมาเป็นพัน ๆ ครั้ง ที่ผู้เขียนพูดได้เช่นนั้น…

…ด้วยพระบารมีปกเกล้าฯ อย่างแท้จริง…

Ped 1.1

ผู้เขียนในวินาทีแรก ๆ ของการขึ้นพูดเฉลิมพระเกียรติในงาน “เป็ดเปลี่ยนโลก”

Ped 10

ด้วยพระบารมีปกเกล้าฯ ผู้เขียนสามารถทำหน้าที่ “ผู้ให้” ได้สมความตั้งใจ

Ped 14

การพูดครั้งแรกต่อหน้าคนจำนวนมาก ถ้าไม่มี “สิ่งอัศจรรย์” มาช่วย ผู้เขียนก็คงทำไม่ได้

เมื่อลงจากเวที ผู้เขียนรู้สึกสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้น  รู้สึกขอบคุณผู้จัดที่ได้ให้โอกาสผู้เขียนทำหน้าที่เฉลิมพระเกียรติและสืบสานพระราชปณิธานสมดังที่ได้ตั้งใจไว้  และรู้สึกขอบคุณผู้ฟังทุก ๆ คนที่ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี

ถอดบทเรียนมาฝาก

มีผู้ถามผู้เขียนภายหลังว่า มีคำแนะนำอะไรสำหรับผู้ที่จะต้องขึ้นพูดหรือนำเสนองานต่อหน้าคนจำนวนมากไหม

ผู้เขียนรีบออกตัวว่า  ตนเองไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ  รู้แต่เพียงว่า  ถ้าเลือกได้  ให้เลือกพูดในสิ่งที่มีความหมายเป็นพิเศษสำหรับตน  หรือที่ฝรั่งเรียกว่าสิ่งที่เป็น passion ของเรา

แต่ถ้าเลือกเรื่องที่จะพูดไม่ได้  ก็จงมองหาแง่มุมอันงดงามของเรื่องที่เราจะพูด  และจงนำเสนอด้วยใจที่เป็น “ผู้ให้” โดยบริสุทธิ์ใจ  จงพูดเพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อผู้ฟังมากที่สุด  โดยไม่ปรารถนาสิ่งใดตอบแทน

ในวันนั้น ผู้เขียนตั้งใจ “ให้” ความรู้และประสบการณ์เรื่องสติ  และ “ให้” แรงบันดาลใจเกี่ยวกับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวร.๙ เพื่อที่คุณผู้ฟังทุกท่านจะได้ใช้เป็นแนวทางในการสืบสานพระราชปณิธานต่อไป

สำหรับวันนี้ สิ่งที่ขอโอกาส “ให้” คุณผู้อ่านก็คือ  ให้กำลังใจว่า ถ้าคุณอยากทำความดีใด ๆ ถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวร.๙  ก็ขอให้มีความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญในการ “ลงมือทำทันที”

หากคุณรู้สึกท้อแท้ ก็ขอให้คิดถึงคำให้กำลังใจจากโฆษณาเฉลิมพระเกียรติเรื่องหนึ่งว่า “พ่อ…ทรงมองเห็นพวกเราเสมอ…”

ในวันนั้น ผู้เขียนสัมผัสได้ด้วยตนเองจริง ๆ…

…หวังว่าสักวันหนึ่ง…คงจะถึงคราวของคุณเช่นกัน…

“…การให้นี้ ไม่ว่าจะให้สิ่งใด แก่ผู้ใดโดยสถานใดก็ตาม เป็นสิ่งที่พึงประสงค์อย่างยิ่ง…”

“…ข้าพเจ้าจึงปรารถนาอย่างยิ่งที่จะเห็นคนไทยมีความสุขถ้วนหน้าด้วยการให้…”

“…ความจริงใจต่อผู้อื่น เป็นคุณธรรมสำคัญมากสำหรับผู้ที่ต้องการความสำเร็จและความเจริญ  ผู้มีความจริงใจจะทำการสิ่งใดก็มักสำเร็จได้โดยราบรื่น…”

พระบรมราโชวาท พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

จากหนังสือ “๑๐๘ มงคลพระบรมราโชวาท”

หน้า ๑๗, ๑๙ และ ๓๓

คลิปการพูดของผู้เขียนในงาน “เป็ดเปลี่ยนโลก”

Ped 5

คณะนักพูด “เป็ดเปลี่ยนโลก” นิสิตเก่าคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

_____________

ดร.ณัชรสนใจการพัฒนาตนเองเพื่อสร้างความสุขและความสำเร็จที่ยั่งยืนให้กับผู้อื่น   เขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเรื่องบทบาทของการเจริญสติในการพัฒนาภาวะผู้นำ ได้ประกาศนียบัตรการฝึกสติแบบเซนด้วยดาบซามูไรจากสำนักเซโตริว จบธรรมศึกษาขั้นเอก สนใจการเจริญสติ จิตวิทยาและวิทยาศาสตร์ทางสมอง มีผลงานเขียนและแปลแล้ว 8 เล่ม

สนใจคอร์ส ทำขนมวิถีเซน กับดร.ณัชร วันอาทิตย์ที่ 23 เม.ย. คลิก ที่นี่

สนใจงานหนังสือเล่มล่าสุด “สำเร็จทางโลก เพราะสุขทางธรรม” คลิก ที่นี่

—————

สนใจฝึกเจริญสติเต็มรูปแบบคลิก ที่นี่  

—————

เพจ “ดร.ณัชร” เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2556 ด้วยความตั้งใจที่จะทำความดีถวายในหลวง

—————

เพื่อไม่ให้พลาดโพสต์ดี ๆ จากทางเพจ  กรุณาไปที่เพจดร.ณัชรใน Facebook ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือ tablet แล้วกด Notifications (“รับการแจ้งเตือน”) ใต้ปุ่ม Like (“ถูกใจ”)  ให้เป็น “On” และเลือก “See First”

Please follow and like us:
0

คอร์ส Zen Baking ทำขนมวิถีเซน เปิดรับสมัครแล้ว

Photo for Application Form

อยากมีความสุขแบบง่าย ๆ ในทุก ๆ กิจกรรมประจำวัน…

อยากทำขนมอร่อย ๆ หน้าตามืออาชีพให้คนที่คุณรักแต่ไม่มีประสบการณ์  ไม่มีอุปกรณ์  ไม่แน่ใจสูตร ไม่มีเวลาไปหาซื้อส่วนผสม และ…ไม่มีเวลาล้างอุปกรณ์…

อยากสัมผัสและดื่มด่ำกับวิธีรับประทานอาหารแบบคนญี่ปุ่น…

เชิญพบกับคอร์ส 3-in-1 ครั้งแรกของประเทศไทย…

Zen Baking ทำขนมวิถีเซน: สุขตอนทำ ซึ้งตอนทาน

มอบความสุขโดย

– ดร.ณัชร สยามวาลา     Life Coach ใจดีผู้เชี่ยวชาญการเจริญสติและวิถีเซน  ผู้มักใจอ่อนเมื่อเจอขนมอร่อย ๆ

– คุณสุภาสิณี วิทยานุกรณ์     เชฟฝีมือดีด้านขนมอบนานาชาติ จบตรงจาก Cordon Bleu ผู้ทำขนมอร่อยจนคนต้องบินมาเรียนด้วยจากทั่วโลก

– คุณเกตุวดี Marumura  กูรูด้านญี่ปุ่นแห่ง marumura.com ผู้มีความสุขกับการทานขนมอร่อย ๆ

สิ่งที่ท่านจะได้รับ:

  • เคล็ดลับการฝึกสติวิถีเซนกับกิจกรรมทำขนม
  • การได้ลงมือทำบราวนี่ แบบเลือกใส่ topping เพิ่มในแบบของตนเองได้ โดยมาตัวเปล่า ทางโรงเรียนจะจัดเตรียมอุปกรณ์และส่วนผสมทุกชนิดไว้ให้ท่านครบทุกอย่าง
  • บราวนี่อบสดใหม่ร้อน ๆ ในแม่พิมพ์ฟอยล์ขนาด 16×16 cm กลับบ้านไปฝากคนที่คุณรัก (สามารถตัดแบ่งขนาดพอดีคำ เหมาะสำหรับรับประทานกับชา-กาแฟ จำนวน 16 ชิ้น)
  • การฝึกรับประทานขนมด้วยความสุขดื่มด่ำไปถึงจิตวิญญาณแบบเซน
  • พิเศษ:
    • ชา, กาแฟ และตัวอย่างบราวนี่อบใหม่ ๆ จากเชฟสุภาสิณีให้ลองชิมก่อนลงมือทำ เพื่อที่ท่านจะสามารถเลือกปรับส่วนผสมตามแบบที่ท่านต้องการได้
    • พักผ่อนกายใจอย่างมีคุณภาพระหว่างรอขนมอบเสร็จด้วยการนำเดินจงกรมและนั่งสมาธิผ่อนคลายโดยดร.ณัชร
    • Q & A สุดแสน exclusive กับวิทยากรทั้ง 3 ผู้ร่วมลงมือทำขนมพร้อมทุกคนอย่างใกล้ชิด
    • นั่งเล่นกับเซบาสเตียน สุนัขพันธ์ Pug ที่ชอบให้แขกเกาพุงให้ในสวน Secret Garden

Sunkist ZestMixing IngredientsKate Smiles While Decorating

Nash with Cake in Box

วันเสาร์ที่ 11 มีนาคม 2560 (รอบใหม่ เพราะรอบวันอาทิตย์ที่ 12 มี.ค. เต็มแล้ว)

13:00-16:00 น.

ที่ Big Rabbits Bakery & Secret Tea Garden

หมู่บ้านชัยพฤกษ์ รามอินทรา 55  ตรงข้าม Big C Extra รามอินทรา

(เราสามารถส่ง Location ให้ท่านผ่านทาง LINE

เพื่อให้ท่านเปิดใน Google Map และขับตามแผนที่มาได้)

มีบริการรับส่งจาก BTS อ่อนนุช

ค่าใช้จ่าย 4,200 บาท

พิเศษเพียง 3,600 บาท สำหรับผู้ลงทะเบียนล่วงหน้า

(ลงทะเบียนภายในวันพุธที่ 8 มี.ค.)

เพื่อคุณภาพสูงสุดของการฝึก เราสามารถรับได้เพียง 10 ท่านเท่านั้น

กรอกใบลงทะเบียนได้ ที่นี่

Please follow and like us:
0

เมื่อพระมหากรุณาธิคุณ เกื้อหนุนการปฏิบัติธรรม

Nash Wai King

…เมื่อการปฏิบัติธรรม นำสู่สภาวะ “…เย็นศิระ เพราะพระบริบาล…”

ซีรี่ส์ “เรื่องดี ๆ จาก ดร.ณัชร” เรื่องที่ 133 วันนี้ เป็นเรื่องจริงจากประสบการณ์ปฏิบัติธรรมครั้งล่าสุดของผู้เขียน  ระหว่างวันที่ 14-21 ม.ค. ที่ผ่านมา ณ มูลนิธิศูนย์วิปัสสนาเชียงใหม่

ทุกขเวทนา: โจทย์ยากสำหรับผู้ปฏิบัติธรรม

ผู้ใดเคยผ่านคอร์สเจริญสติวิปัสสนาตามหลักสติปัฏฐาน 4 ก็คงจะทราบดีว่า  โจทย์สุดหินด่านแรก ๆ ที่ทุกคนจะต้องเจอ เรียนรู้ และผ่านมันไปให้ได้ก็คือ ทุกขเวทนาทางกาย  ซึ่งเกิดขึ้นเป็นธรรมดาจากการต้องนั่งนิ่ง ๆ โดยไม่ขยับปรับเปลี่ยนท่าเป็นระยะเวลานาน ๆ

ทำไมต้องฝึกจนเกิดทุกขเวทนา?  ครูบาอาจารย์จะตอบว่า  เป็นเหมือนการ “เตรียมตัวตายก่อนตายจริง”  เพราะตอนใกล้จะตายคนส่วนใหญ่จะต้องเผชิญกับอาการเจ็บปวดอย่างมาก   หากใจไม่สงบนิ่ง และผู้นั้นไม่สามารถจากไปด้วยสติในจิตสุดท้าย  ก็ยากที่จะไปสุคติภูมิได้…

…แม้ในภพชาตินี้จะสั่งสมบุญจากการทำทานมามากเพียงใดก็ตาม…

วิธีอยู่กับทุกขเวทนาอย่างไม่ทุกข์ใจตามหลักวิปัสสนา

ครูบาอาจารย์จะแนะนำให้ผู้ปฏิบัติหมั่นสะสมกำลังสติและสมาธิด้วยการเจริญสติในทุก ๆ อิริยาบถในชีวิตประจำวันก่อน  แล้วเพิ่มกำลังของสติและสมาธิให้เข้มข้นขึ้นด้วยการเดินจงกรมก่อนนั่งสมาธิทุกครั้ง

เมื่อทุกขเวทนาเกิด  ก็ให้เอาสติไปเฝ้าดูอาการนั้น  โดยไม่ถือว่าเป็น “ตัวเรา” หรือ “ของเรา” แล้วเรียนรู้สัจธรรมจากเวทนานั้นให้ได้

ธรรมะแรก ๆ ที่จะผุดขึ้นเองในใจซึ่งต่างจากการอ่านหรือได้ยินได้ฟังมา  จะเป็นความเข้าใจเรื่องกฏพระไตรลักษณ์ คือ อนิจจัง ความไม่เที่ยง ทุกขัง ความทนอยู่ได้ยาก และ อนัตตา ความไม่ได้ดั่งใจ บังคับบัญชาไม่ได้

และเมื่อฝึกสติและสมาธิอย่างต่อเนื่องไปหลาย ๆ วัน  ผู้ปฏิบัติก็จะได้สัมผัสกับสภาวธรรมที่น่าตื่นตาตื่นใจหลายอย่าง  หนึ่งในนั้นคือการสัมผัสได้ว่ากายกับใจแยกจากกันได้  พูดง่าย ๆ ก็คือ “กายปวด ใจไม่ปวด”

เมื่อการกำหนดสติ “เอาไม่อยู่”

วิธีเรียนรู้จากทุกขเวทนานั้นฟังดูง่าย  แต่ในการปฏิบัติจริงแล้วยาก  ผู้เขียนเชื่อว่าทุกท่านที่เคยมีประสบการณ์การนั่งสมาธิจนปวดขา ปวดหลัง จนเหงื่อออก ตัวสั่น บางครั้งรู้สึกเหมือนมีใครเอาคีมเหล็กมาบีบกระดูกขาจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ คงจะเข้าใจดี

เมื่อสติกระเจิดกระเจิงเอาไม่อยู่ สมาธิก็ไม่มี  ครูบาอาจารย์จะแนะนำตัวช่วยอีกสองวิธี คือ

1) ให้แผ่เมตตาสั้น ๆ ว่า “ข้าพเจ้าเคยกระทำกรรมใดไว้ไม่อาจทราบได้ ขอให้เป็นอโหสิกรรม ขอให้เจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายได้มีส่วนในกุศลที่ข้าพเจ้ากำลังเพียรทำอยู่นี้ด้วย  จงเป็นสุข ๆ เถิด อย่ามีเวรซึ่งกันและกันเลย”

2) ให้หาอุบายยกจิตเป็นกุศล  เช่น ระลึกถึงบุญกุศลที่ตนเองเคยทำ ทั้งทาน ศีล และภาวนา  จิตที่เป็นกุศลนั้นเป็นจิตที่มีพลัง  ช่วยให้จิตมีสมาธิตั้งมั่นได้ง่าย  แล้วอาศัยกำลังของสมาธินั้นไปเรียนรู้ ดูอาการทุกขเวทนาต่อไป

ตัวช่วยที่คาดไม่ถึง

เนื่องจากคอร์สที่ผู้เขียนเพิ่งไปมานี้เป็นคอร์สที่ทางมูลนิธิศูนย์วิปัสสนาเชียงใหม่จัดขึ้นเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๙    ดังนั้นทุกเช้าก่อนการเริ่มเดินจงกรมครั้งแรกของวันตอนตีสี่ครึ่ง  และทุกคืนหลังการนั่งสมาธิรอบสุดท้ายสิ้นสุดลงตอนสามทุ่มครึ่งจะมีการเปิดเพลงสรรเสริญพระบารมี

คืนแรกนั้นการนั่งสมาธิยังไม่นานสักเท่าไหร่  ผู้เขียนจึงยังไม่เจ็บปวดอะไร แต่คืนที่สองนั้นเกิดทุกขเวทนาอย่างแรงกล้าจนแทบจะทนไม่ไหว  และเนื่องจากเพิ่งจะเริ่มปฏิบัติมาได้เพียงวันครึ่ง กำลังของสติและสมาธิจึงยังไม่เข้มแข็งพอที่จะนำไปจดจ่อดูอาการของทุกขเวทนานั้นได้อย่างนิ่งสงบ

จำได้ว่าสภาพจิตใจในตอนนั้นรุ่มร้อนทุรนทุราย อยากให้หมดเวลาเร็ว ๆ เพราะปวดต้นขาทั้งสองข้างมากจนต้องกัดฟัน และผ่อนลมหายใจออกมายาว ๆ ทางปาก

ทันใดนั้น หูก็แว่วเสียงเพลงสรรเสริญพระบารมีในเวอร์ชั่นเพลงบรรเลงค่อย ๆ ดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัดยามราตรี เป็นสัญญาณว่าการนั่งสมาธิในรอบนั้นสิ้นสุดลงแล้ว  ในวินาทีนั้นผู้เขียนได้สัมผัสกับสภาวะธรรมอันน่าอัศจรรย์ที่ปกติจะเกิดขึ้นหลังจากฝึกหนักไปแล้ว 7-8 วันอย่างต่อเนื่องเท่านั้น  คือสภาวะ “ใจกับกายแยกออกจากกัน” อย่างชัดเจน

หมายความว่า  สติก็ยังรับรู้ว่าอาการปวดทางกายว่ายังคงมีรุนแรงมากเท่าเดิม ไม่ได้หายไปไหน  แต่ใจกลับสงบนิ่ง ไม่ทุรนทุราย ไม่เร่าร้อน แถมยังเกิดสภาวะปีติซึ่งทำให้ยิ้มออกมาทั้ง ๆ ที่ร่างกายกำลังเจ็บปวดแสนสาหัสได้ด้วย!

ณ วินาทีนั้น  จิตใจเกิดความฮึกเหิม ห้าวหาญ ชนิดที่ว่า ให้นั่งต่อหลังจากหมดเวลาแล้วก็ยังทำได้เพื่อพระองค์ท่าน  แม้จะปวดมากแค่ไหนก็ตาม!  (ซึ่งผู้เขียนก็ได้นั่งถวายต่อจริง ๆ หลังจากหมดเวลา)

เย็นศิระเพราะพระบริบาล

ในวินาทีนั้น  ผู้เขียนเข้าใจอย่างถ่องแท้ลึกเข้าไปในเลือดเนื้อ ทั้งกายและใจว่า “เย็นศิระเพราะพระบริบาล” หมายถึงอะไร  เพราะเมื่อกายและใจแยกจากกันนั้น  ผู้เขียนก็เกิดสภาวะปีติศีรษะเย็นวาบและขนลุกอย่างแรงไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจดเท้า

อีกทั้งได้สัมผัสถึง “ผลพระคุณ ธ รักษา” ด้วยเลือดเนื้อกายใจจิตวิญญาณอย่างแท้จริง

…พระมหากรุณาธิคุณ…เปรียบเสมือนพลังเมตตาอันชุ่มเย็น…ที่ดับความรุ่มร้อนกระวนกระวายจากอาการปวดได้อย่างสิ้นเชิง…

และถึงไม่บอกคุณผู้อ่านก็คงจะเดาได้ว่า พอเพลงบรรเลงถึงท่อน “ปวงประชาเป็นสุขศานต์” ผู้เขียนก็น้ำตาซึมออกมา เพราะความสุขจากสภาวะปีติที่ได้ทำความดีถวายพระองค์ท่าน เป็นความสุขชนิดสันติ  ตรงกับคำว่า “สุขศานต์” ทุกประการ

สำหรับผู้เขียน เพลงสรรเสริญพระบารมีเปรียบเสมือน “อนุสติ” ที่ทำให้ระลึกได้ว่า เรามาปฏิบัติธรรมในครั้งนี้…เพื่อใคร

พอนึกขึ้นมาได้  ก็มีกำลังใจที่จะทุ่มเทกายใจปฏิบัติอย่างเต็มที่  แม้จะปวดแค่ไหนก็ยิ้มสู้ได้

พระองค์ท่านทรงตรากตรำมากกว่าเรานัก

นอกจากนี้ยังเกิดความระลึกรู้ขึ้นมาอีกว่า  เรามานั่งบำเพ็ญเพียรจนเจ็บปวดเพียงระยะเวลาแค่นี้ ยังนับว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับอาการปวดเมื่อยจากการตรากตรำพระวรกายของในหลวงร.๙ ที่ทรงงานอย่างหนักเพื่อพวกเรามาเป็นเวลาถึง ๗๐ ปี

ไหนจะทรงเสด็จพระราชดำเนินขึ้นเขาลงห้วยเดินด้วยพระบาทไปตามทางทุรกันดารทั้งวัน แทบจะทุกวัน  คงไม่ต้องคิดว่าพระบาทจะบอบช้ำเพียงใด

ไหนจะตัวทากมาเกาะดูดพระโลหิต  และแมลงต่าง ๆ ที่มากัดต่อยพระวรกายและรบกวนพระพักตร์อีกนับไม่ถ้วน

จำได้ว่าทรงรับเชื้อ Mycoplasma จากการเสด็จฯ ไปพัฒนาอ.สะเมิง จ.เชียงใหม่ จนทรงพระประชวรเป็นโรคหัวใจเต้นไม่ปกติ ถึงขนาดต้องผ่าตัดด้วยซ้ำ

ในหลวงทรงทุ่มเทเพื่อพวกเราขนาดนี้  เราจะทุ่มเทเพื่อพระองค์ท่านน้อยกว่านี้ได้อย่างไร…

เนื้อเพลงท่อนหนึ่งของเพลง Father King โดยคุณโจนาส ลอยขึ้นมา “…Until his last breath, he gives his all…”

…พ่อทุ่มเทอย่างหนักเพื่อพวกเราจนถึงลมหายใจสุดท้าย…

สิ่งที่ได้จากประสบการณ์นี้

ผู้เขียนสัมผัสได้ว่า  ในสภาวะที่ประสบทุกข์จากการเพียรพยายามทำอะไรสักอย่าง  ไม่ว่าจะเป็นทุกข์ทางกาย หรือ ทุกข์ทางใจ  ถ้าเราสามารถระลึกขึ้นมาได้ว่า “เรากำลังทุ่มเททำสิ่งนี้เพื่อผู้อื่น ไม่ใช่ตนเอง  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อผู้ที่เป็นที่รักและเคารพ”  เราจะมีพลังภายในอันมหาศาลที่ทำให้เรารับมือกับทุกข์หนักนั้นได้ด้วยจิตใจที่ห้าวหาญ สงบนิ่ง มั่นคง เยือกเย็น  จนถึงขั้นยิ้มออกมาได้

ครั้งต่อไปเมื่อคุณผู้อ่านรู้สึกทุกข์กายหรือทุกข์ใจ ลองใช้วิธีน้อมนำจิตให้เป็นกุศลด้วยการระลึกถึงพระองค์ท่านดู  ลองนึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ท่าน  นึกถึงคุณงามความดีที่พระองค์ท่านทรงทำให้พวกเราดูเป็นตัวอย่าง

เมื่อคุณระลึกขึ้นมาได้  จิตคุณก็จะเกิดพลังขึ้นมารับมือปัญหาเฉพาะหน้านั้นได้อย่างสง่างาม

ถ้านึกไม่ออกจริง ๆ ว่าต้องทำอย่างไร จะลองร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีขึ้นในใจเงียบ ๆ ก็ได้

ไม่แน่ว่า…คุณอาจได้สัมผัสถึงพระเมตตาและความรักความห่วงใยของพระองค์ท่านที่ทรงมีต่อพวกเราเสมอมา เหมือนที่ผู้เขียนได้สัมผัสมาก็ได้

พระเมตตานั้นจะให้พลังแก่คุณที่จะฮึดสู้ ตั้งใจทุ่มเททำคุณงามความดีเพื่อประโยชน์สุขของผู้อื่นเพื่อสืบสานพระราชปณิธานต่อไปอย่างไม่รู้จบ…

“…การธำรงความเจริญมั่นคงของพระศาสนา จึงน่าจะเน้นที่การแนะนำทำให้เห็นประโยชน์ของการศึกษาปฏิบัติธรรมเป็นสำคัญ…  เมื่อประโยชน์แห่งการปฏิบัติธรรมได้เกิดขึ้นแล้ว  เขาก็จะพึงพอใจและขวนขวายศึกษาปฏิบัติให้สูงขึ้นไปเอง…  และเมื่อชาวพุทธรู้ธรรมะปฏิบัติธรรมะกันอย่างถูกต้องทั่วถึงมากขึ้นดังนี้ การบ่อนเบียนพระศาสนาก็จะลดน้อยลง  พระศาสนาก็จะเจริญมั่นคงตามที่ท่านทั้งหลายปรารถนา…”

 

—พระบรมราโชวาท พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

พระราชทานเพื่อเชิญไปอ่านในการเปิดประชุมใหญ่ของสมาคมพุทธศาสนาทั่วราชอาณาจักรครั้งที่ ๓๓ วันที่ ๗ มิถุนายน ๒๕๒๘

________________

ดร.ณัชรสนใจการพัฒนาตนเองเพื่อสร้างความสุขและความสำเร็จที่ยั่งยืนให้กับผู้อื่น   เขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเรื่องบทบาทของการเจริญสติในการพัฒนาภาวะผู้นำ ได้ประกาศนียบัตรการใช้ดาบซามูไรจากสำนักเซโตริว จบธรรมศึกษาขั้นเอก สนใจการเจริญสติ จิตวิทยาและวิทยาศาสตร์ทางสมอง มีผลงานเขียนและแปลแล้ว 8 เล่ม

—————

สนใจฝึกเจริญสติคลิก ที่นี่  

—————

เพจ “ดร.ณัชร” เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2556 ด้วยความตั้งใจที่จะทำความดีถวายในหลวงร.๙

—————

เพื่อไม่ให้พลาดโพสต์ดี ๆ จากทางเพจ  กรุณาไปที่เพจดร.ณัชรใน Facebook ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือ tablet แล้วกด Notifications (“รับการแจ้งเตือน”) ใต้ปุ่ม Like (“ถูกใจ”)  ให้เป็น “On” และ “See First”

 

Please follow and like us:
0

ทำปณิธานปีใหม่ให้สำเร็จ ตอน 1

Shadow-of-Success

Cr ภาพจาก tomfordsquash

            “…ปีนี้จะทำงานส่วนตัวที่ฝันมานานให้สำเร็จให้ได้…”

“…ปีนี้จะออกกำลังให้มากกว่านี้…”

“…ปีนี้จะขยันนั่งสมาธิให้มากกว่านี้…”

ปีใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว คุณมีปณิธานสำหรับปี 2560 กันบ้างหรือไม่?

ซีรี่ส์ “เรื่องดี ๆ จากดร.ณัชร” เรื่องที่ 132 วันนี้ จะมาคุยกันเรื่อง “การทำปณิธานปีใหม่ให้สำเร็จ ตอนที่ 1”

ปณิธานยอดฮิตและสถิติความสำเร็จ

ในสหรัฐอเมริกา  ปณิธานสำหรับปี 2560 ที่คนนิยมตั้งมากที่สุดสามอันดับแรกคือ  1) ลดน้ำหนัก  2) จัดระเบียบชีวิต  และ  3) ใช้เงินน้อยลง, เก็บเงินมากขึ้น

การตั้งปณิธานน่ะไม่เท่าไหร่  แต่การจะทำตามปณิธานให้สำเร็จไปได้ตลอดปีนั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

การสำรวจในประเทศอังกฤษในปี 2550 พบว่า ในจำนวนผู้ที่ตั้งปณิธานช่วงปีใหม่นั้น มีผู้ทำสำเร็จได้เพียง…12%

แต่นั่นมัน 10 ปีที่แล้ว…ทุกวันนี้ด้วยเทคโนโลยีที่พัฒนาอย่างก้าวกระโดด  ด้วยสารพัด app ในสมาร์ทโฟนที่ช่วยให้คุณทำตามเป้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ  เราน่าจะทำตามเป้าได้ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?

ผิดถนัด!  เพราะการสำรวจล่าสุดเมื่อเดือนธันวาคม 2559 ในสหรัฐอเมริกาพบว่า  ในจำนวนผู้ที่ตั้งปณิธานปีใหม่ในปีที่ผ่านมานั้น มีผู้ทำสำเร็จได้จริงเพียง…8% เท่านั้น!

เกิดอะไรขึ้น????

ทำไมการทำตามปณิธานใด ๆ จึงยาก

ความจริงพุทธศาสนาระบุไว้ชัดเจนว่า “ใจเป็นใหญ่ ใจเป็นประธาน ทุกสิ่งสำเร็จได้ด้วยใจ”

 

 

ซึ่งถ้าเราลองฝึกเจริญสติจนเข้าใจ เราก็จะรู้ได้เองว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ  แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการฝึกใจนั้นไม่ง่ายนัก

อย่าว่าแต่ใจเลย  เรามาผ่านด่าน “กาย” ไปให้ได้กันก่อนเถอะ

ทราบหรือไม่ว่าสมองเป็นอวัยวะที่นักวิทยาศาสตร์ค้นพบว่ามีความ “ขี้เกียจ” มาก ๆ!

ด้วยวิวัฒนาการที่ผ่านมานับล้านปี  สมองไม่ชอบใช้พลังงานมากกว่าที่จำเป็น  เพราะจะเก็บพลังงานไว้ใช้ยามคับขันนั่นเอง

ดังนั้นเมื่อเผชิญสถานการณ์ที่มีทางเลือก  สมองจะเลือก “เส้นทาง” หรือ “พฤติกรรม” ที่คุ้นเคยเอาไว้ก่อน  เพราะมันไม่ต้องใช้ความพยายามหรือพลังงานมากในการคิดว่าจะต้องทำอะไรบ้าง

ไม่เชื่อลองถามตัวคุณเองว่า  ตอนเย็นหลังจากกลับจากทำงาน คุณอยากจะนอนเอกเขนกเล่นโทรศัพท์ หรือคุณอยากจะออกไปวิ่งสัก 5 กิโลเมตร?

แน่นอนสมองคุณจะพิจารณาด้วยความเร็วดุจฟ้าแลบว่าอย่างไหนง่ายกว่ากัน

…แล้วก็เลือกทำแบบเดิม ๆ…คือนอนเอกเขนก…55555

สมองที่เต็มไปด้วยข้ออ้าง

สมองส่วนที่ทำหน้าที่ช่วยให้เราเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ รวมถึงพฤติกรรมใหม่ ๆ ที่เราตั้งเป้าไว้และช่วยนำสิ่งที่ได้เรียนรู้ใหม่หรือพฤติกรรมใหม่ไปเก็บไว้ที่คลังเก็บถาวรนั้นชื่อ ฮิปโปแคมปัส

ทุกครั้งที่เรา “ตั้งใจ” จะเรียนรู้อะไรใหม่ๆ  ฮิปโปแคมปัสจะใช้ปริมาณออกซิเจนถึง 20% จากออกซิเจนทั้งหมดที่เราหายใจเข้าไป  และใช้พลังงานถึง 25% ของแคลอรี่จากอาหารทั้งหมดที่เราทานเข้าไปทีเดียว!

ดังนั้น จึงไม่น่าแปลกใจที่เราจะรู้สึกอ่อนเพลียเหนื่อยอ่อนและเครียดเมื่อเราเริ่มเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ

…ซึ่งรวมถึงการเริ่มทำสิ่งใหม่ ๆ ตามปณิธานที่เราตั้งไว้ด้วย

อาการดังกล่าวนี้เกิดจากการ “ต่อต้าน” ของ “สมองขี้เกียจ” ที่อยากจะอยู่สบาย ๆ แบบเดิมและล้มเลิกการสร้างพฤติกรรมใหม่ ๆ ตามปณิธานของเรา

ถ้าสังเกตให้ดีจะพบว่า สมองเราจะเก่งในการหา “ข้ออ้าง” ที่เต็มไปด้วยเหตุผลที่น่าเชื่อถือว่าทำไมเราถึงไม่สามารถทำอะไรใหม่ ๆ ได้  เช่น  “ฉันก็เป็นคนอย่างนี้แหละ  ฉันพยายามเปลี่ยนตัวเองแล้ว แต่มันไม่สำเร็จนี่นา…เนอะ?”

มีวิธีอะไรบ้างนะที่จะทำให้เราเอาชนะสมองและทำตามปณิธานปีใหม่หรือความตั้งใจใด ๆ ก็ตามได้สำเร็จ?

มีคำตอบทั้งทางธรรมและทางวิทยาศาสตร์รอคุณอยู่ในตอนหน้า…

________________

ดร.ณัชรสนใจการพัฒนาตนเองเพื่อสร้างความสุขและความสำเร็จที่ยั่งยืนให้กับผู้อื่น   เขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเรื่องบทบาทของการเจริญสติในการพัฒนาภาวะผู้นำ ได้ประกาศนียบัตรการใช้ดาบซามูไรจากสำนักเซโตริว จบธรรมศึกษาขั้นเอก สนใจการเจริญสติ ญี่ปุ่น จิตวิทยาและวิทยาศาสตร์ทางสมอง มีผลงานเขียนและแปลแล้ว 8 เล่ม

—————

สนใจฝึกเจริญสติคลิก ที่นี่  

—————

เพจ “ดร.ณัชร” เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2556 ด้วยความตั้งใจที่จะทำความดีถวายในหลวง

—————

เพื่อไม่ให้พลาดโพสต์ดี ๆ จากทางเพจ  กรุณาไปที่เพจดร.ณัชรใน Facebook ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือ tablet แล้วกด Notifications (“รับการแจ้งเตือน”) ใต้ปุ่ม Like (“ถูกใจ”)  ให้เป็น “On”

 

 

Please follow and like us:
0